مهمترین راز زندگی: دوست داشتن محض 

با تاخیر می نویسم چون مدتی است که از دست خودم عصبانی هستم و البته نمی خواستم این حس را به صفحه ای انتقال بدهم که از روز تولدش خواستم فقط شاد باشه و بدور از تمام غصه های زندگی.

چند شب هم هست که می خواستم نظرم را در خصوص مطالب عنوان شده در برنامه ی" الفبای مهربونی" بگم که باز هم چون عصبانی هستم ، دست نگه می دارم تا یه ذره آروم شوم و آنوقت مفصل صحبت کنیم و البته اگه شما هم من رو به ایده آلیست بودن متهم نکنید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

و اما در راستای موضوع بالا می خواهم با اجازه از سرکارخانم پرستو عوض زاده، بخشی از شعر "باران های بی اجازه" ایشون را که در مجله موفقیت شماره 102 آمده انتخاب کنم و در این صفحات بنویسم، چون احساس می کنم تعریف زیبایی از دوست داشتن کرده اند و باعث می شه تا من کمی چشمم را برروی واقعیاتی که این یک ماهه ی اخیر بین دوست و آشنا دیدم ببندم و اندکی آروم بشوم. 

ناگهانی تر از آمدنت، می روی

بی بهانه

من می مانم و باران های بی اجازه

و

قلب عاشقی که سپاسگزارت می ماند تا ابد:

متشکرم که به من فهماندی که:

چه قدر می توانم دوست بدارم

و

عاشق باشم بی توقع!

باور کن، بی توقع!

                                                                                                   شاد و قدرتمند باشید