در جستجوی یکرنگی

• درنگ آمدن، ای دوست کم کن

          که عمر از بهر رفتن در شتابست

                                                                     "امیر خسرو دهلوی"

در آخر پست قبلی به این موضوع اشاره کردم که دومین عاملی که به دوام دوستی کمک می کند، احساس تعهد است.

و چقدر زیباست که بدانیم وقتی به جایی وارد می شویم ، آغوشی برای استقبال از ما وجود دارد.

ما چرا دوست انتخاب می کنیم؟

به نظر من هر کدام از ما، با انتخاب دوست دنیای بزرگتری را برای خودمان می سازیم و دوست داریم در این دنیا همدیگر را دوست داشته باشیم و در کنار هم باشیم .دوستامون سراغمون رو بگیرند و ما از حال اونها با خبر باشیم.

من دوست دارم همیشه از حال بهترین دوستانی که برای تک تکشان احترام زیادی قائلم باخبر باشم نه اینکه ماهی یکبار اونم از دوستایی که باهاشون توی یه شهر زندگی می کنم و هر دوسه ماهی یکبار از دوستایی که از من دورند، با خبر شوم.

 آخه اگه قرار اینجوری از هم اطلاع داشته باشیم پس چه فرقی بین رابطه ی من و دوستام با رابطه ی من و مردم عادی وجود داره؟

من می گم باید نسبت به رابطه دوستی که برقرار می کنیم متعهد باشیم. یعنی حداقل هفته ای یکبار  حال یکدیگر را جویا شویم و از نظر من هیچ بهانه ای برای این کوتاهی در جویا شدن از احوال دوستان قابل قبول نیست.

آخه چرا نشینیم و یکبار درست در مورد این موضوع فکر نکنیم.

اگه قراره به بهانه ی کار و گرفتاری دور به دور از حال عزیزترینها باخبر شویم، چرا اینجور فکر نمی کنیم که ممکن توی این فاصله یه گرفتاری بزرگ برای دوستمان پیش اومده باشه که حضور ما در کنارش به عنوان یه دوست واقعی ضرورت داشته ؟

یا اصلاً خوشبینانه به این موضوع فکر کنیم شاید توی این فاصله، دوستمون موفقیتی کسب کرده باشه که زیباست ما به عنوان یه دوست صمیمی که چنین ادعایی را داریم به او تبریک بگیم.

چرا دنیای ما این قدر بیرحم شده؟

 چرا دوستان به بهانه ی کار و گرفتاری سراغی از هم نمی گیرند؟

مگر دنیای ما پیشرفت نکرده؟

مگر توی خونه هامون تلفن نداریم، مگر اینترنت راهها را کوتاه نکرده؟

مگر برای روابط غیر ضروری از اینترنت و چت استفاده نمی کنیم؟

پس چرا از حال دوستامون از این طریق حبر نمی گیریم.

چرا وقت داریم طی یه Forward تعدادی عکس و متن زیبا را برای دوستامون بفرستیم ولی از این Mail برای یه احوال پرسی استفاده نمی کنیم؟

من خودم به شخصه در انتخاب دوست خیلی حساسیت به خرج می دهم ولی بعد از انتخاب، تمام تلاشم را برای روز به روز زیباتر کردن این رابطه می کنم.

آخه معتقدم به دست آوردن دوست راحته ولی حفظ اون مشکل و تازه اعضای یک خانواده به سبب کشش خونی همیشه در کنار هم هستند و در صورت جدایی باز هم به سوی هم برمی گردند ولی برای دوستی و زیبایی این رابطه باید زیاد زحمت کشید.

دوستی دارم که خیلی براش ارزش قائلم. چند ماهی بود که درگیر یه سری مشکلات شده بود که سعی کردم همیشه در کنارش باشم ولی حالا همان دوست به دلیل اثراتی که این مشکل بر روحیه اش گذاشته کناره گیر شده و خودش را با کار زیاد مشغول کرده، مدتها پیگیر احوالش بودم ولی اونقدر کناره گرفته که به ادامه ی رابطم نیز شک کردم .

آخه به نظر من ما نباید به خاطر مشکلاتی که در زندگی برای ما پیش می آید دوستانمون رو هم فراموش کنیم. چون همین دوستا هستند که تو تنهایی ها به داد هم می رسند.

دوست دیگری دارم که خیلی براش احترام قائلم ولی اگه بهتون بگم که از احوالش بی خبرم شاید تعجب کنید.

آره اما حالا این رابطه فقط به فرستادن چند  Mail  Forward  در هفته خلاصه شده که به نظر من فقط سببی می شه که مطلع باشم زنده هستیم و بس و الا بقیه رابطه میشه مثل آدمای غریبه ای که از طریق Groupها،  Mail می فرستند.

بارها تصمیم گرفتم دیگه همین Mail ها رو هم باز نداشته باشم تا شاید از ذهنم حذفش کنم ولی هنوز به اصلاح این رابطه امیدوارم.

حالا شما بگویید پس کو شرط تعهد در دوستی؟

شاید خیلی ها این حرفهای من براشون عجیب باشه. ولی از نظر من دوستی قشنگ ترین رابطه ی عالم است مشروط بر اینکه درست برقرار بشه.

• آمد آن مایه سعادت باز                                               کز جهان ملک را به دوست نیاز

•  مرد چون شناخت مغز را در پوست                             هر چه بنگرد نیست غیر دوست 

 و من یکی از این زیباترین رابطه ها را با یکی از دوستانم دارم و حتی حالا که سالها از روز اول آشناییمون میگذره و هر کدام مسیرهای جدیدی را در زندگیمون انتخاب کردیم، هنوز این رابطه به قشنگی روزهای اولش برجاست و هر روز بر استحکامش افزوده می شه.

 به قول دکتر لئو بوسکالیا:

اگر قدری درنگ کنید متوجه می شویدکه دوستی را تجربه کردن براستی زیبا و پر شکوه است. من در حال حاظر یک "من" هستم این من با من دیگری یعنی "شما" برخورد می کند، ما به طرف هم جذب می شویم و در وجوه مشترکی که داریم با یکدیگر سهیم می گردیم. این وجوه مشترک از "من" و "شما"، "ما" می سازد.

ما در کنار هم هر روز بیش از روز دیگر رشد می کنیم.

در عین حال "شما" همون "شمایی" که بودید هستید و "من" همون "منی" که بودم، باقی می مانیم. ما هرگز در هم مستهلک نمی شویم. برعکس "مایی" را که از این دوستی مشترک بوجود آمده بیش از پیش تقویت می کنیم.

از این خطر که خودتان را صددرصد وقف دیگری سازید بر حذر باشید.

این وجوه مشترک است که ما رابهم نزدیک می کند، در عین حال تازه ماندن این دوستی است که همواره ما را کنار یکدیگر نگه می دارد.

سعی کنید در روابط با یکدیگر ، هیجان، تحرک و تشریک مساعی داشته باشید. بکوشید با هم پیش روید و رشد کنید.

ای کاش ما در دوستی هایمان قدر لحظاتمان را می دانستیم و خوب این سخن امیر خسرو دهلوی را به یاد داشتیم که