با من سخن بگو

امروز صبح وقتی از خواب برخاستی، تو را تماشا کردم و امید داشتم که با من حرف خواهی زد، فقط در چند کلمه و یا از من به خاطر چیزهای خوبی که دیروز در زندگی تو اتفاق افتاد تشکر خواهی کرد. اما تو سرگرم پوشیدن لباس بودی.

هنگامی که می خواستی از خانه بیرون بروی، می دانستم که می توانی چند دقیقه ای توقف کرده و به من سلام کنی، اما تو خیلی سرگرم بودی. زمانی که پانزده دقیقه بیهوده بر روی صندلی نشسته بودی و پاهایت را تکان می دادی، فکر می کردم که می خواهی با من سخن بگویی، اما تو به سوی تلفن دویدی و با یکی از دوستانت تماس گرفتی تا از چیزهای بی اهمیت بگویی. من با صبر و شکیبایی، در تمام مدت روز تو را نگاه می کردم و تو آن قدر مشغول بودی که هیچ چیز به من نگفتی.

موقع خوردن ناهار متوجه شدی که چند نفر از دوستانت قبل از غذا کمی با من حرف می زنند، اما تو چنین کاری نکردی. باز هم زمان باقی است و امیدوارم که تو سرانجام با من حرف بزنی. به خانه رفتی و به نظر می رسید که کارهای زیادی برای انجام دادن داری. بعد از انجام چند کار، تلویزیون را روشن کرده و وقت زیادی را در برابر آن سپری کردی.

من باز هم با شکیبایی منتظر ماندم که بعد از تماشای تلویزیون و خوردن غذا با من حرف بزنی. هنگام خوابیدن گمان کردم که خیلی خسته ای. بعد از گفتن شب بخیر به خانواده، سریعاً به سوی رختخواب رفتی و خوابیدی. مهم نیست، شاید نمی دانستی که من همیشه آن جا با تو هستم.

من بیش از آن که تو بدانی، صبر پیشه کردم، من حتی می خواستم به تو بیاموزم که چگونه با دیگران صبور و شکیبا باشی.

من به تو عشق می ورزم و هر روز منتظرم تا با من حرف بزنی.

چقدر مکالمه یک طرفه و یک جانبه سخت است!

بسیار خوب، تو یک بار دیگر از خواب برخاستی و من نیز یک بار دیگر فقط برای عشق به تو منتظر خواهم ماند به این امید که امروز مقداری از وقتت را به من اختصاص دهی، روز خوبی داشته باشی.

                                                                                                دوست تو "خدا"

                                                                        منبع: مجله موفقیت، شماره ۹۶ - صفحه ۶۳

                                                                               برداشت نیوشا:

 خدا اینقدر خوب و مهربونه و ما که به گفته این مهربون خلیفه او هستیم، شده تا به حال به خود ندا دهیم که ای خلیفه :

تو چقدر از این مهر و محبت و عشق رو به ارث برده ای.

ما همگی بنده های خدا هستیم و او بی نیاز از بنده هاش و متن بالا بیانگر عشق او به این آفریده هایش است.

شده تا به امروز با خود فکر کنیم که ما به انسان های دور و برمون چقدر محبت می کنیم، عشق می ورزیم و دوستشان داریم.

انسان هایی که تمام روز با آن ها هستیم و هستی ما به بودن آن ها وابسته است.

آیا غیر از اینست که دوست داشتن ما همیشه همراه با گزینۀ انتظار بوده است.

از قدیم گفته اند عشق یک طرفه نمی شه و من می خواهم امروز این جمله را این گونه تعبیر کنم:

عشق یعنی دوست داشتن و دوست داشتن هرگز یک طرفه نیست و از این پس همیشه و همه جا با خود تکرار می کنم:

همه را دوست می دارم و همه دوستم می دارند. او که به ظاهر دشمن منست، از در دوستی در می آید: بسان حلقه ای طلایی در زنجیر خیر و صلاح من.

شما چی فکر می کنید؟!!!!!!!!!!!   

 نیوشا نامی ایرانی با معنای شنونده است. وقتی خوب فکر می کنم، می بینم نزدیکی دل ها و همراهی و محبتی که بین ما دوستان است، در کوچک شدن غصه ها و کمرنگ شدن غم هایمان چقدر موثر است. این هم یکی از خصایص عجیب آدمی است. آدم همین قدر که احساس کند، دل هایی همراه و غمخوار هست که با او همدرد و شریکند، حتی اگر این دل ها کوچک ترین کاری جز شنیدن غصه ها انجام ندهندو فقط بشنوند و از سر اندوه آه بکشند، انگار بار غم آدم خود به خود سبک می شود، چنبرۀ غم سینه را آزاد می کند و اگر چه به سختی، به هر حال کمر راست می کند. همین احساس همدلی برای سبک کردن بار غم چنان بجا و کاری عمل می کند که انگار نصف بیش تر مشکل حل شده.

جوهرۀ انسان پروردۀ محبت و مهر و عاطفه است. دست ناتوانی را که به مهر و از صمیم قلب به سمتش دراز می شود بر دست های توانا اما دلمرده ترجیح می د هد و می دانیم حتی رنج در پرتو گرمای دوستی و همدلی و به پشتوانۀ چشم هایی که به خاطر اندوه ما نم اشک بر می دارند زیباست و قابل تحمل.

هدف از طراحی این وبلاگ، این است که در عصر فاصله هاَ، راه را کوتاه کنم و نظر شما دوستان عزیز را در مورد آنچه که از دید من زیباست بدانم، کتاب های زیبایی را که مطالعه کردم معرفی و با کتاب های زیبا آشنا شوم،حرف دلم را در مورد وقایعی که در اطرافم رخ می دهد بزنم و حرف شما را بشنوم.

 

 پیشاپیش از همراهی شما دوستان عزیز کمال سپاس را دارم.