به اين جهان آمده ايم تا چراغ عشق را در دلهايمان

برافروزيم‌، تا نور درون خود را تجربه و متجلي كنيم،

تا زائر نور باشيم و خورشيد عشق را طواف كنيم،

تا هر روز درون و برون خويش را صيقل دهيم،

تا هر روز آفتاب را سر مشق خود سازيم،

آيين عشق را سلام گوييم و

ايمان خويش را بيازماييم.

به اين جهان آمده ايم تا رسالت خود را كه يافتن

خداي درون است زندگي كنيم. 

                                         آمين

                                                                         برگرفته از كتاب زائران عشق

                                                                               از متون ودانتاي هند

                                                                    ترجمه:گيتي خوشدل

                                    خنده ات از ته دل ، گريه ات از سر شوق

                                                    نبود هيچ غروبت غمناك 

                                                                                  قلب تان پر مهر و سبز

                                                                                   روح تان زلال و با صفا

سالرو انتخاب برگزیده ترین بنده صالح خدا محمد مصطفی (ص) برای هدایت بشریت بر عالمیان مبارکباد.

یه روزی  یه جایی یه کسی  یه چیزی  یه جوری صبر داشته باش صبر داشته باش.

دارم امید عاطفتی از جناب دوست

              کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

                             دانم که بگذرد زسر جرم من که او

                                            گرچه پری وش است ولیکن فرشته خوست

                                                                        "حافظ"

                                                              شاد و قدرتمند باشید

هزارو سيصد و ...

خداوندا در اين سالي كه در پيش است                                               

نمي دانم چه تقديري مرا فرموده اي ، ليكن

در آغاز طلوع روشن سالي ، كه مي آيد

كمك كن تا رها سازم زخود

من كوله بار يك هزار و سيصد و افسوس

هزار و سيصد و اندوه

خدايا مهربانم كن

تو چشمان مرا با نور خود بگشا

تو لبخند رضايت را عطايم كن

بفهمان زندگي زيباست

خداوندا ، تو راه سبز ايمان را نشانم ده

تو نيكي پيشه ام فرما

كه راه حق صبورانه بپيمايم

و هرگز من نباشم از زيانكاران

رفيقا ، مهربانا ، عاشقم فرما

مرا در شط پر مهر گذشتت ، شست و شويم ده

تو پاكم كن ، قرارم ده

كريما ، دست هاي گرم و لبخندي ، عطايم كن

تو اي نزديك تر از من به من

اينك مرا درياب ، پناهم ده

عزيزا ، پاسدار حرم هر لحظه ام فرما

تو ذكرت را عطايم كن

كه با يادت ، دلم آرامشي يابد

حبيبا قدردان خوبي ام فرما

تو ، گرداننده دل ها و چشمانم

تو اي تدبير بر هر روز و هر شامم

تو چرخاننده احوال اين دنيا

بگردان ، حال من را سوي آن حالي كه مي داني

تو آرامش عطايم كن

تو اي آموزگار پاك خوبي ها

تو راه مهرورزي را نشانم ده

بگير اين دست تنهاي مرا ، در دست پر مهرت

طبيبا ، اي كه نامت مرهم دردم

شفايي مرحمت فرما

تو را مي خوانمت اينك

اجابت كن مرا ، اي منتهاي راه رهجويان

تو بر ميناي اين هستي

رضا بودن عطايم كن

كه من همراه هر سختي

بجويم گوهر پنهان و زيباي گشايش را

خدايا مزه پاك عطش را بر لبان تشنه ام بنشان

بنوشان جرعه اي از آن طهور ناب روحاني

مرا مست مي جام حضورت كن

براي محو تاريكي ، بسوزان جهل من را ،

شعله ام گردان

مرا در اين سيه سودا ، وين سرماي پر سوز و سكوت 

سايه هاي سرد ، ياري كن

و با تدبير پر مهرت

سحرگاهان سروش سبز سيماي سعادت ساز ساقي ،

هديه ام فرما

خداوندا

نمي دانم چه تقديري مرا فرموده اي اما

براي مردمان خوب اين وادي

عطا فرما ،

هزار اميد

هزار و سيصد آگاهي

هزار و سيصد و هشتاد بهرورزي

هزار و سيصد و هشتاد و شش لبخند زيبا را .

                                                                    سبز باشيد

                                                     نوروز بر شما عزيزان مبارك باد

« روز والنتاین »

یکی از روشهایی که میتوان توسط آن حتی در طول سال یکبار محبت را آنطور که شایسته است در طبق

اخلاص گذاشت و مقابل روی معشوق گرفت ، سنت « روز والنتاین » است که به حرمت شهادت «

والنتاین قدیس » شهید عشق ، آنروز را «روز عشق» نامیده‌اند‌ ...

داستانهاي زيادي درباره علت نامگذاري اين روز با نام روز والنتاين وجود داره ولي يکيشون که از بقيه مشهور تره اينه که " والنتاين" يک کشيش رمي در قرن سوم ميلادي بود. کلاديوس دوم امپراتور وقت ازدواج رو منع کرده بود. اون ميگفت که سربازان متاهل جنگجويان خوبي نيستند. والنتاين فکر ميکرد که اين کار عادلانه نيست و مراسم ازدواج رو در خفا انجام ميداد. کلاديوس که اين موضوع رو فهميد دستور داد که والنتاين رو در زندان انداخته و سپس بکشند.  والنتاين به زندان افتاد و در آنجا عاشق دختر کور زندانبان شد. اين رابطه در حدي پيش رفت که عشق او و اعتقاد او به پروردگار باعث بازگشت بينايي دختر زندانبان شد.
روز 14 فوريه که والنتاين رو براي اعدام ميبردند اون نامه اي نوشت و چون اسمش والنتاين بود، در آخر نامه نوشت

 "از طرف والنتاين تو" (From your Valentine). از اون به بعد کلمه والنتاين جاي خود را بمعني عاشق در فرهنگ زبان باز کرد

اولين پيغام والنتاين پس از آن، شعري از طرف چارلز (Charles)، از اشرافزادگان اورلئون (orleans) براي همسرش در سال 1415 ميلاديه. او در جنگ "آگينکورت" (Agincourt) دستگير شده بود و در زنداني در برج لندن در انتظار اعدام بود. در آن زمان او شعري به همسرش نوشت و کلمه والنتاين را در آن بکار برد. ولي روز والنتاين تا قرن 17 ميلادي هنوز روزي ناشناخته بود.

 در قرن 18 نوشتن پيغامهاي ابراز محبت و ارسال آن بصورت معمول در آمد. سپس کارتهاي آماده درست شد و چون از قبل چاپ شده بود، گفتن "دوستت دارم" را براي مردم (مخصوصا مردم خجالتي) راحت تر کرد.

و اما جشن روز والنتاين يک رسم قديميه که ريشه در يک فستيوال رمي داره. رمي هاي غير مسيحي در وسط فوريه که براي اونها آغاز بهار بود يک فستيوال بنام "لوپرکاليا" (Lupercalia) داشتند. در بخشي از اين فستيوال دخترها اسمشون رو مينوشتند و درون جعبه اي مي انداختند و پس از آن هر پسري يه اسمي رو بصورت شانسي از اونتو بر ميداشت. بدين ترتيب اونها در طول فستيوال به عنوان دوست پسر و دوست دختر با هم بودند. البته در مواردي اين دوستي به ازدواج هم مي انجاميد.
کليسا تصميم گرفت که اين فستيوال رو به يک جشن مسيحيت و يادبود روز وفات کشيش سنت والنتاين تبديل کنه. پس از آن بمرور نام والنتاين توسط مرداني که ميخواستند عشق خود را به معشوقشان ابراز کنند بکار برده شد.

-
امروزه روز والنتاين جزو روزهاي اصلي جشن در تمام دنياست. اما اين به معني ارسال پيغام براي شخصي که عاشق او هستيد، نيست. شما ميتوانيد با فرستادن يک پيغام بدوست خود به او بگيد که به او اهميت ميدهيد.

در کشور انگلستان در اين روز پول بسياري صرف ابراز محبت ميشود. طبق آمار در انگلستان در روز 14 فوريه سال 2001 تنها 22 ميليون پوند صرف خريد گل شده است. 7 ميليون گل سرخ و 12 ميليون کارت ارسال شده است.

 در سال 2001 سي ميليون پيغام بصورت خلاصهدر سال 2001 سي ميليون پيغام بصورت خلاصه

     بصورت خلاصه WUBMV بمعني "آيا ولنتاين من ميشي؟  (Will You Be My Valentine)"

فرستاده شده است!

امروزه در بعضي کشورها اين روز رو به دو قسمت تقسيم کردند. مثلا 14 فوريه دخترا به پسرا شکلات ميدهند و عشقشونو ابراز ميکنند و در عوض در روز 14 مارس پسرا با اهداي آبنبات ابراز محبت ميکنند و اينجوري دو روز رو خوش ميگذرونند!
خوب... روز ولنتاين خوبي رو براتون آرزو ميکنم و بهتون ميگم که اگه کادو و يا پيغامي دريافت نکرديد ناراحت نشيد... اين دادن محبته که اهميت داره...  

ای کاش همگی ارزش این روزها رو می دونستیم و فراموش نمی کردیم که محبت به عزیزترین ها از زیباترین حرکات زندگی است.

                                                                                     عاشق و پایدار باشید.

سلام

دوباره می نویسم. مدتها بود که فرصت نوشتن نداشتم و البته فرصت مطالعه ( آخه نوشته های من برگرفته از مطالبی است که می خونم)

دارم جایی کار می کنم که یه آدم مدعی اخلاق٬رییس ماست و البته همه را جز خودش فراموش کرده و نمی دونم چرا هر بار که می خواهم کار با این شخص رو کنار بگذارم٬ یه جوری من رو پشیمون می کنه.

گاهی حس می کنم دارم خیلی صبوری می کنم. دیروز برای چندمین بار بهش گفتم که تا آخر این ماه بیشتر کار نمی کنم٬ که باز هم با کلی دلیل و برهان و وعده و وعید راضی به ادامه کارم کرد و البته قراره که تا روز دوشنبه یا سه شنبه همه چیز اونی بشه که من می خوام. ببینیم و تعریف کنیم.

باور کنید که هیچ حس و حالی برام نگذاشته و گاهی بودن و کار کردن برای این شخص را فقط یه جورایی حکمت کار خدا می دونم .

تنها دلخوشي من توي اين كار تنوعش است و اينكه اكثر اوقات در محيط آموزشي قرار داريم و از آدماي جديد ٬نكات جديد ياد مي گيرم.آره کار ما یه جوری است که هر چند مدت یکبار در یه مکان جدید و با یه عده جدید همکار می شویم . الان هم سه ماهی است که در یه محیط بیمارستانی و نظامی مشغول هستیم.

این دفعه محیط کار را خیلی دوست دارم٬ آّخه اونجا همه چیز براساس نظم پیش می ره و همین شده یه معضل برای مدیر بی نظم ما.

بگذریم.

و اما نیوشا امروز و برای این پست شعری از مولانا را برگزیده بود که هر کاری کردمCD مثنوي را نصب كنم موفق نشدم٬ نمي دونم مشكل كجاي كار بود وچرا با من كنار نيومد و از اونجا كه تصميم گرفته بودم حتما امروز وبلاگم را بروز كنم ٬ دلم رو به دريا زدم گله هام را از رييس كاريم به زبون آوردم.

و اين كه مدتهاست به اين نتيجه رسيدم كه خدايا اين بخش از دعاي عرفه شامل حال من نيز بشود.:

پروردگارا:

سرنوشت مرا خير بنويس٬ تقديري مبارك

تا در آن هر آنچه را كه تو دير مي خواهي ، زود نخواهم و هر آن چه را كه تو زود مي خواهي دير نخواهم.

در ادامه مي خواهم حرفهاي دلم را بزنم و البته شايد بگين مطالب پايين چه ربطي به مطالب بالا داره كه مي گم دلم گرفته و دليلش هم هر دو مورد عنوان شده در اين پست است و بايد من را بخاطر اين پراكنده گويي ٬ به بزرگواري خود ببخشيد.

قبل از اين پست مي خواستم حرفهاي دلم رو به يه دوست عزيز بگم كه مدتهاست گمش كردم و كم كم دارم باور مي كنم كه ديگه پيداش نمي كنم.خيلي نبودش رو حس مي كنم و هنوز مثل قديما صبح كه بيدار مي شوم اولين چيزي كه همزمان با باز كردن چشمهايم بر روي ذهنم مي شينه نام اوست واينكه چي شد اينجوري شد.

بذارين يه كم به نبودش عادت كنم ٬ حتماً در يه پست حرفهام رو براي اين دوست عزيز مي زنم تا شايد اگر روزي روزگاري گذرش به خونه ي نيوشا بيفته٬ بدونه كه چقدر برام عزيز بوده و چيزي جز يه اشتباه ٬ باعث اين فاصله نشده است و البته از همين جا و از همين پست و با تمام قوا فرياد مي زنم كه هميشه در ياد و ذهن من جز برترين هايي هستي كه شايد هيچگاه كسي نتونه خلايي را كه در ذهنم ايجاد كرده پر كنه.

تو باعث شدي كه من به خداي خودم نزديك تر بشوم و فكر مي كنم شايد ناشكري من بود كه تو را از دست دادم.

خدايا ياريم كن تا هميشه و همه جا خواهان سعادت و پيروزي اين عزيز باشم.

                                                                                                عاشق و آگاه باشيد.

پاسخی به قضاوت یک انسان

گویا در دنیای مجازی اینترنتی اینگونه مرسوم است که هر شخص هر گونه که دوست دارد با انسانها ارتباط برقرار کند که خوشبختانه یا متاسفانه من مخالف این ایده هستم و دلیل اینکه پاسخ به قضاوت خانم یا آقای بیتا هم به تاخیر انجامید این بود که نمی خواستم تصمیمی عجولانه گرفته باشم.

سلام خدمت خانم يا آقاي بيتا

در يكي دو هفته پيش نظري از شما بر روي وبلاگ هاي فارال،  نينا و شيطان داشتيم كه خطاب اون نظر، من يعني نيوشا بودم.

خانم يا آقاي محترم، من شما را با اين نام نمي شناسم، ولي برايم جالب است كه بين من و شما چه اتفاقي رخ داده است كه سبب شده،  شما من را با اين صفتهايي كه عنوان كرديد بشناسيد  و جالب اينجاست كه من بايد اين نكته را يادآور شوم، كه جز اندك دوستاني كه من خود آدرس وبلاگم را به اونها دادم، نمي شناسم شخصي را كه از نام حقيقي نيوشا آگاه باشد و در ضمن او را نيز از نزديك بشناسد؛ تا بتواند اينگونه محكم درباره شخصيت نيوشا داد سخن دهد و البته هستند عزيزاني كه نام اصلي نيوشا را به واسطه ي اينكه در ابتدا، وبلاگ نيوشا با نام حقيقي خود كار را آغاز كرد، بدانند ولي اين عزيزان كه هميشه بنده را با نظرات خود بهره مند مي سازند، نيوشا را از نزديك نمي شناسند.

و اما نتيجه گيري من از اين قضاوت شما :

من به جرات مي گويم انساني هستم كه براي دوستانم ارزش بالايي قائلم وبر اين موضوع بيش از خودم، دوستانم واقفند. و البته دوستان من همگي به معناي واقعي دوست هستند، يعني هميشه خطاهاي من را به خودم يادآور مي شوند تا از اين طريق، دوستي بهتر داشته باشند نه مثل شما كه در پناه نام مجازي،  يك انسان هر چند گناهكار را اينگونه متوجه اشتباهاتش كنيد.

دوم اينكه، اگر به فرض هم من اينگونه باشم كه شما توصيف كرده ايد،ولي به ياد ندارم كه تا بحال در خصوص هيچ يك از انسانهايي كه با آنها در ارتباطم اينگونه انديشيده باشم و البته ديگران را نيز به دوري از او توصيه كنم. من كه به گفته ي شما يك انسان بي رحم هستم در مورد انسانهايي كه در حقم بسيار بد كرده اند، اينگونه فرض مي كنم كه اونها انسانهاي بدشانسي هستند كه وسيله ي خداوند واقع شده اند تا من مورد امتحان عشق الهي قرار گيرم و بنابراين هيچ گاه از هيچ انساني دلخور نمي شوم . و اين براي من تعجب برانگيز است كه شما كه انسان خوبي هستيد چگونه در مورد يك شخص اينگونه براحتي و با اطمينان قضاوت مي كنيد . و البته سعي بر اين داريد كه نظريه خود را به ديگران نيز بقبولانيد.

سوم اينكه : اگر شما در مورد خصوصيات من مطمئن هستيد چرا در پناه نامي مجازي جلو آمده ايد. من مي توانم اين اطمينان را به شما بدهم كه با روي باز انتقاد را مي پذيرم و البته چنانچه صحبت شما منطقي باشد، خوشحال مي شوم كه خطاهايي را كه سبب شده تا من در چشم شما يك انسان بي رحم و ... جلوه كنم را برطرف سازم. و در اين خصوص مي توانيد از همان مديران وبلاگ فارال و نينا كه مطلب را براي آنها گذاشته ايد استعلام بگيريد.  چون مديران اين دو وبلاگ از جمله افرادي هستند كه به سبب سالها زندگي با من، بنده را به خوبي مي شناسند.

شما با اين عمل خود سبب شده ايد كه من شما را اينگونه بشناسم : انساني ترسو كه جسارت بيان ايده هاي خود را ندارد.

امید که سوتفاهمات برطرف و شما را نیز در جمع دوستان خود مشاهده کنم.

                                                                                                شاد و قدرتمند باشید.

می خواهم بعد از اون غیبت طولانی که دلیلش را در پست قبلی آوردم براتون ماجرایی را تعریف کنم.

۲۷سال از آن روز مي گذرد. ۲۷ سالي که هيچ يک از دو روزش همانند نبودند.

در آن روز همه ي آنهايي که او را مي شناختند لبخند بر لب داشتند و او را به عنوان کوچکترين عضو مجموعه ي خود پذيرفتند و البته هنوز چنين است.

در آغاز سال هفتم او خود را عضو مجموعه ي ديگري دانست و از همان سال بود که مجموعه ي اول، اعضا ي جديد گرفت، ولي باز هم او در آن مجموعه کوچکترين عضو محسوب مي شد و کمتر پيش مي اومد که در مسائل کليدي، صاحب نظر باشد.

بر خلاف مجموعه ي اول، در مجموعه دوم و مجموعه هاي بعدي هميشه يکي از صاحب نظران بود و البته از محبوبان جمع.

و با گذر اين ۲۷ سال او هميشه بزرگترين عضو اين مجموعه ها بجز مجموعه اول بوده و اين خود نيز گهگاهي مشکل آفرين مي شد، اما هيج گاه از محبوبيت او کم نکرد. فقط گهگاهي او نياز به تکيه گاه داشت که چون خود از همه بزرگتر بود نمي توانست بار مشکلات را با ديگران تقسيم کند.

او شانه هايي را براي تکيه کردن و قدرتي را مي خواست که هميشه از او حمايت کند.

وقتي به گذشت اين همه سال توجه مي کند، مي بينه که پديد آورنده ي خيلي اتفاقهاي عجيب و در عين حال زيبا بوده و البته مهمترين اونها اينکه هميشه در تمام کارهايش صداقت، قانونمندی، مهر و وفا حرف اول را مي زده.

او مطمئن است که نسبت به روز آغازين بسيار تغيير کرده و ثمره اين چند سال :

عشق و معرفت به عشق الهي است که ياريگر او در تمام لحظات تنهايي و نا اميدي بوده است.

او اين ۲۷سال گذر زمان را از روز آغازين قبول مسئوليت، به چهار دسته تقسيم کرده است:

سالهاي اول تا ششم : که بيشترين استراحت را در اين سالها داشته و جز سايه ايي از آنها بر ذهنش چيزي بر جاي نمانده است.

سالهاي هفتم تا بيست و دوم: سالهايي که او با گذر هر روزش بيشتر خود را شناخت و مسئوليت هاي متعددي را بر عهده گرفت و البته همگي را به نحو احسنت انجام داد و با تمامي موانع به خوبي مبارزه کرد.

سالهاي بيست و دوم تا بيست و پنجم: سالهايي که او با آنچه که هميشه از آن گريزان بود آشنا شد و البته هميشه خدا را به خاطر اين نحوه آشنايي سپاس مي گويد که مطمئنا اگر به گونه اي ک همه تعريف مي کنند بود او حتما از همه چيز بيزار مي شد. او اين سالها را با تمام سختي هايش دوست دارد  و البته در اين راه از خدا و نماينده اش که اين مسئوليت سنگين را در راه آشنايي او با اين مرحله از مسئوليت، به عهده گرفت سپاس گذار است.

سالهاي بيست و شش تا بيست و هفت: سالهايي که همه چيز براي او عجيب و نا شناس بود و او منتظر نتايج اين سالهاست که حتما براي او نتيجه بخش خواهد بود و آنگاه شايد او بتواند اين مسئوليت اوليه را تحويل و در يکي دو سال آينده، مورد تاييد براي قبول مسئوليت جديد قرار گيرد.

ما نيز براي پيروزي او در اين سالها دعا مي کنيم و اميدواريم که بتواند بهترين و بالاترين نمره را از تمام افرادي که او را در به سرانجام رساندن اين مهم ياري دادند کسب کند و نشان لياقت مسئوليت جديد را از دست بهترين همراه دريافت و پيروز سالهاي آينده باشد.

و در اینجا سخن را با پندی زيبا از عصمت کوشکي، نويسنده ي مطلب «صد گلبرگ شوق» در مجله موفقيت به پایان می رسانم:

• انسانها چيزهايي مي بينند که دوست دارند ببينند و چيزهايي را که دوست ندارند اساسا نمي بينند، چه برسد به اين که در مورد آنها فکر هم بکنند.

هر کس همان چيزي نصيبش مي شود که انتظارش را مي کشد. اگر انتظار ديدن کسي را داريد که وقتي با شما حرف مي زند کلامش چراغ قلب شما را روشن سازد، بدانيد که هر کلمه اي که از زبان او بيرون مي آيد مانند جرقه اي است که فضاي قلب شما را روشني مي بخشد و اگر از دروني ترين بخش خود جست و جو گر و منتظر شنيدن کلامي هستيد که از تاريکي وسياهي خبر بياورد،  بدانيد که سلطان تاريکي دير يا زود با شما همکلام خواهد شد. و همان گونه که آرزويش را داشتيد با شما سخن خواهد گفت.

• هر کس چيزي را مي بيند، که جست و جو مي کند و انتظارش را دارد. اگر در وجود همراه و همدم خود، دوستي و عشق و صفا را جست و جو کني خواهي ديد که چيزي جز مهرباني و وفا و صميميت از سوي او نصيب نخواهد شد.

اما اگر برعکس با ديد بدبيني با هدف يافتن خطا در اطرافيان خود دقيق شوي، بعد از مدتي خواهي ديد که همه اطرافيان تو اهل خيانت اند. 

از لحظه تولد تا پايان عمر قلمي به تو داده شده که با آن مي تواني هر چه را بخواهي بنويسي و مقابل چشمان خودت شاهد باشي. هر چه مي خواهي بنويس!

یه روزی یه جایی یه جوری یه کسی یه چیزی صبر داشته باش صبر داشته باش.

                                                                                          قدرتمند، صادق و دریادل باشید.

تا بحال بسیار شنیده ایم که شخصی عنوان کرده که روزه هستم و این روزه می تونه روزه ی ماه مبارک رمضان، روزه مستحبی و یا روزه سیاسی باشه.

من نیز اسم غیبت خود را در این یک ماه و نیم، روزه اینترنتی گذاشته ام. که در اولین سال استفاده از اینترنت با خود عهد بستم که برای عدم وابستگی به جاذبه های این دنیای مجازی، هر ساله، حداقل یک ماه به گفته خودم روزه اینترنتی بگیرم. که البته این روزه مانند روزه سیاسی، زمان معین ندارد و هر گاه احساس کنم که بیش از روزهای دیگه در این دنیای مجازی گردش می کنم، همان زمان نیز آغاز دوره ی روزه من باشد.

و البته این را هم باید بگویم که وظایف شغلی من در این سال، خود کمتر به من اجازه می داده که بخواهم مشغول این سر گرمی باشم ولی برای پایبند بودن به تعهد دیرین خود، امسال نیز روزهای پایانی ماه رمضان را برای این اقدام برگزیدم.

شاید این مساله از جانب شما خنده دار نیز باشد، ولی من می گویم همان قدر که روزه در ماه مبارک رمضان برای من نتیجه بخش بوده و خواهد بود، این روزه نیز مزایایی دارد که فقط در مرحله ی عمل متوجه آنها می شویم.

و البته به شما نیز پیشنهاد می کنم، تا این ایده را امتحان کنید و خواهید دید که بی فایده هم نیست. چرا که در این زمان می توانید وقت هایی را که قبلا به استفاده از اینترنت می پرداختید به خواندن کتاب، تمرین موسیقی ، مشق خوشنویسی و نقاشی و . . .  بپردازید و در پایان ماه، متوجه می شوید که از زمانهایمان بهتر نیز می توانیم برخوردار شویم.

و البته بیش از همه در این ماه دلتنگ وبلاگم شدم .

و در همین جا از همه ی شما صاحب نظران عزیز، که من را از نظرات خود بهره مند ساختید سپاس گذارم و همیشه منتظر شنیدن نظرات پر بار شما هستم.

                                                                                     قدرتمند ، عادل و دریا دل باشید. 

محاله، محاله ممکنه، بهم بگه نمی پذیرمت.

گاه و بی گاه دلم بدجوری واسه خدا تنگ می شه.یه وقتایی دلم می خواد بهم وقت بده و تو یه جلسه خصوصی دو نفره، درد دلامو بشنوه. اون منو از ملاقاتش به خاطر نگرفتن وقت قبلی محروم نمی کنه، هیچ وقت اسمم واسه صحبت با اون وارد یه لیست انتظار طویل نمی شه که معلوم نیست کی نوبت من برسه، محاله، محاله ممکنه، بهم بگه نمی پذیرمت.

خیلی بزرگواره، با وجودی که بالاترین مقام این دنیای شلوغ پلوغه، هیچ وقت منتظرم نمی ذاره. گاهی اوقات واسش نامه می نویسم و می دونم که نامه هامو بی جواب نمی ذاره.

وقتی توی دفتر خاطراتم نامه هام رو مرور می کنم می بینم حتی یه دونش هم بی جواب نمونده.

من و خدا یه قول و قراری با هم گذاشتیم، اون به من قول داد همیشه مراقبم باشه و کمتر از عالی ترین، بهم نده، و من بهش قول دادم، حتی اگه دل بی قرارم در حسرت آرزویی بال بال می زد و شوق استجابت دعایی آتیشم می زد، با تموم وجودم بدون ذره ای تردید، اول بگم اجازه خدایا؟ خدایا تو اجازه می دی ؟تو صلاح می دونی؟

اگه تو ناراضی باشی دلم به نارضایتیت راضی نمی شه. می دونم، آخه تو دوستم داری و همیشه برام بهترین ها رو خواستی، اصلاً از خوبی بی انتهای تو، بد خواستن واسه بنده هات محاله.

اعتراف می کنم قول سنگینیه و عمل کردن بهش مثه به زبون آوردنش کار ساده ای نیست. واسه همین از خودش خواستم و بهش گفتم: من فقط یه بنده ام.  چیزهایی هست که تو می دونی و من هیچوقت نمی دونستم و شاید هیچ وقت هم نفهمم.

اتفاقاتی می افته که ذهن محدود من قادر به تعبیرش نیست، چشم های قاصر من قادر به دیدن اون چه پشتش هست، نیست. دلایلی مخفی هست که شاید واسه همیشه مسکوت و مکتوم باقی بمونه. اسراری هست که شاید دونستنش، فهمیدنش، تو ظرف ادراک و گمان من نگنجه.

اینو تو می دونی، پس واسه لحظه های دشوار، به من قدرت تحملشو ببخش.

منو به اون نقطه برسون که همیشه یادم بمونه، همه چیز از سوی تو خیر مطلقه، حتی اگه ظاهراً همه چیز عذاب آور و دشوار باشه.

گاهی اوقات آرزوهایی داشتم و تو زیر نامه آرزوهام نوشتی موافقت نمی شود. راستش اولش حس خوبی نداشتم، دلم می گرفت، شاید بخاطر جنسم که شیشه حس و عاطفه بود. منو ببخش، که یه وقتایی از سر بی صبری و ناشکیبایی، تو خلوت و تنهاییم ازت می پرسیدم آخه چرا؟ وقتایی که هر چی فکر می کردم، فکر اسیر خاکم به هیچ جا نمی رسید، دنبال دلیل می گشتم و دلیلی پیدا نمی کردم، پیش می اومد که با یه بغض تو گلوم تکرار کنم، آخه واسه چی؟ چی می شد اگه. . . ؟

ادامه دارد...

                                                                                             افسانه فرپور

                                                                                    مجله موفقیت. شماره 105

حرفهای نیوشا

یک بار دیگه دل من گرفت و حرف هایی که توی گلویم مونده بود را از زبان خانم فرپور، خیلی زیباتر از آنچه که من می تونستم بگم در مجله موفقیت شماره 105 خواندم و در بخش اول این پست برای شما  آوردم.

حرفهای گفته شده در بالا، عین درد دلی است که من در دو هفته پیش با خدای خودم کردم و البته همین جا در حضور همه، شرمندگی خود را در برابر مهربونیهای خدا اعلام می کنم.

و جالب اینجاست که در دو هفته ی اخیر از طرف یه عزیز، نصیحت جالبی را شنیدم و البته می تونم بگویم تعبیر جالبی از رابطه ما با خدا و نحوه توکل ما به او بود.

من یه دایی خیلی خوب دارم که توی این دنیا کمتر مردی مثل او پیدا می شه و هفته پیش برای آروم کردن من، و اینکه باید به خدا توکل داشته باشم، تعبیری زیبا از نوع رابطه ما با خدا کرد که برای من خیلی زیبا و جالب بود و صد چندان بیشتر محبتش را در دل گنجوندم و الحق که همین گفته ی قشنگش کلی من را آروم کرد، تا حدی که الان خیلی آروم تر از دو سه هفته پیش هستم و حتما روز به روز هم بهتر می شوم.

دایی می گفت: رابطه ی ما با خدا مثل رابطه ی مسافران یک هواپیما با خلبان است، که مسافران،  خود را با تمام وجود به خلبان می سپرند و هیچگاه به خلبان نمی گویند ارتفاعت را بیشتر یا کمتر کن. از راست برو یا . . .. بلکه با تمام وجود به او اعتماد می کنند. و می دونند که او آنها را به بهتری نحو به مقصد می رسونه.

و دایی گفت که من باید توی زندگی ام، فرض کنم که یه مسافر در هواپیما هستم و فقط هر چند مدت یک بار، با آرامش کامل از مهماندار یک لیوان آب طلب کنم.

من از این تعبیر بسیار خوشم آمد و خواستم شما نیز اون را بدونید، شاید باشند افرادی که مثل من بعد از شنیدن اون، قدری از اضطرابهایشان کم و به زندگی با دید بهتری بنگرند.

 و البته همان طور که در بالا گفتم، من نیز از اون دست آدمهایی هستم که با خدا قول و قرار گذاشتم که هر گاه ازش چیزی خواستم، خودش بررسی کنه که آیا بهترین هست یا نه؟ و من نیز قول می دهم که راضی باشم، حتی اگه قبول اینکه به صلاحم نیست، برام سخت باشه و البته گویا توی این چهار سال و نیم گذشته من چیزهایی را از خدا خواستم که زمان انجامش نرسیده است.

آخه همه ی خواسته هایم را تا یه مرحله ای دریافت می کنم و بعد نه به سرانجام می رسه و نه کاملا حذف می شوند، که من چشم از اونها بپوشم و همین دلیل بی طاقتی های من در دو، سه هفته پیش شده بود که شاید برای اولین بار زبان به شکایتی باز کردم که اصلا با وجود این همه موهبت خدایی درست نبود و خدا هم این بار قول و قرارمون را از زبان دایی و خانم فرپور به من یاد آور شد. و همین جا با تمام وجود از خدا ممنونم که به خاطر شکستن قول و قرارمون، جور دیگه من را تنبیه نکرد و بهش قول می دهم که بعد از این بیشتر موهبتهاش را با خودم مرور کنم تا هیچ گاه شکر نعمت هایش یادم نره.

آره خدا جون من از تو به خاطر داشتن مامان و بابای خوبم، خانواده ی مهربونم، دوستای خوبم و از همه مهمتر نعمت سلامتی که به من دادی سپاسگزارم و منتظر زمان برآورده شدن خواسته هام نیز هستم و می دونم که تو همیشه بهترین ها را برای من برگزیدی. 

                                                                                               روحتان بزرگ و دلتان دریا

هشتم مهرماه : روز بزرگداشت حکیم و ادیب و عارف بزرگ جلال الدین محمد بلخی ملقب به مولانا است .

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

که تا ناگه ز یک دیگر نمانیم

کریمان جان فدای دوست کردند

سگی بگذار ما هم مردمانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را

غرض ها را چرا از دل نرانیم

گهی خوشدل شوی از من که میرم

چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو بعد مرگ خواهی آشتی کرد

همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم آشتی کن

که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن

رخم را بوسه ده کاکنون همانیم

خمش کن مرده وار ای دل ازیرا

به هستی متهم ما زاین زبانیم

                                                                                                         شادیتان افزون

روز اول مهر

می نویسم در وصف روزی که همیشه برای من بهترین بوده و هست و خواهد بود.

روز اول مهر

یکی از قشنگ ترین روزهای زندگیم.

روزی که پا به مدرسه گذاشتم و همون روزی که خودم را بهتر شناختم.

روزی که آرزوی اداره ی کلاس درسی را در سالهای بزرگی در سر پروراندم و همچنان دارم.

امروز روز دوم مدرسه هاست. دیروز ننوشتم؛ چون به حال تمام شاگرد مدرسه ایها و معلمهاشون غبطه خوردم. آخه چند سالی است که از کتاب و درس و مدرسه دور شدم و دلتنگش هستم.

خصوصاً دیروز که در اوج دلتنگی، آرزو کردم ای کاش من الان یک کلاس اولی بودم.

اونوقت مسلماً از تمام بدی ها به دور بودم، تازه اول شکل گرفتن شخصیتم بود و تازه اول آشنایی با خوبی و بدی.

دیگه اینقدر زود از بدی های دنیای دور و اطرافم عصبانی نمی شدم و از هر چیز به ظاهر کوچکی، غرق لذت می شدم.

از اینکه کتابامو جلد بگیرم، شاد می شدم.

 از انتخاب من توسط خانم معلم، برای دیکته ی پای تابلو، از بین تمام بچه ها ی کلاس، اونهم به خاطر اینکه  من امروز برای اولین بار صاحب یه داداش کوچولو شدم، کلی ذوق می کردم و تازه زیباترین لبخند را مهمون صورتم می کردم، چون به من گفته بود: باید از امروز بیشتر مواظب کتابهام باشم.

دنیا را از آن خودم می دونستم وقتی که بخاطر نمره ی بیست ریاضی، صد آفرین می گرفتم و لبخند خانم معلم را می دیدم.

شاد بودم که در پایان سال، بعد از یک یا دو هفته اضطراب، کارنامه ای زیبا با هدیه ای زیبا از معلممان دریافت می کردم و خوشحال بودم که معلممون من رو دوست خودش نامیده بود.

خلاصه آرزوها و رویاهای قشنگی را در سر می پروراندم و برای رسیدن به تمام آنها تلاش می کردم و از این تلاش لذت می بردم.

اما اون روزها نمی دونستم که بعدها که بزرگ می شوم، خیلی اتفاقا می افته. از خیلی از خواسته ها و دوست داشتنی هام باید بگذرم.

نمی دونستم که چون به دوست داشتنی هام نمی رسم، باید آنچه را که دارم، دوست داشته باشم.

آخه من تا روزی که وارد دانشگاه بشم،به جز انتخاب رشته دانشگاهی ام، به تمام خواسته هام رسیده بودم، حتی آرزوی درس خواندن و دانشجو بودن در شهر دلخواهم.

و اما حالا می خواهم در آستانه پاییز و گشایش مدارس و جان گرفتن دوباره زندگی و درس، برای همه آنها که در جستجوی آرامش و شادابی و شوق و پاکی زمان کودکی خود هستند، آرزوی رسیدن به بالاترین قله موفقیت را داشته باشم.

و بگویم که من نیز از امروز برای رسیدن به تمام دوست داشتنی هام بیشتر و بیشتر تلاش می کنم.

مهمترین راز زندگی: دوست داشتن محض 

با تاخیر می نویسم چون مدتی است که از دست خودم عصبانی هستم و البته نمی خواستم این حس را به صفحه ای انتقال بدهم که از روز تولدش خواستم فقط شاد باشه و بدور از تمام غصه های زندگی.

چند شب هم هست که می خواستم نظرم را در خصوص مطالب عنوان شده در برنامه ی" الفبای مهربونی" بگم که باز هم چون عصبانی هستم ، دست نگه می دارم تا یه ذره آروم شوم و آنوقت مفصل صحبت کنیم و البته اگه شما هم من رو به ایده آلیست بودن متهم نکنید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

و اما در راستای موضوع بالا می خواهم با اجازه از سرکارخانم پرستو عوض زاده، بخشی از شعر "باران های بی اجازه" ایشون را که در مجله موفقیت شماره 102 آمده انتخاب کنم و در این صفحات بنویسم، چون احساس می کنم تعریف زیبایی از دوست داشتن کرده اند و باعث می شه تا من کمی چشمم را برروی واقعیاتی که این یک ماهه ی اخیر بین دوست و آشنا دیدم ببندم و اندکی آروم بشوم. 

ناگهانی تر از آمدنت، می روی

بی بهانه

من می مانم و باران های بی اجازه

و

قلب عاشقی که سپاسگزارت می ماند تا ابد:

متشکرم که به من فهماندی که:

چه قدر می توانم دوست بدارم

و

عاشق باشم بی توقع!

باور کن، بی توقع!

                                                                                                   شاد و قدرتمند باشید

اصفهان

امروز خیلی خوشحالم، چون هفته ی گذشته خبرهای خوبی را دریافت کردم. اون هم از کسی که برای من خیلی عزیز است و برای اینکه منظورم را بهتر برسونم باید بگویم این دوست خوب من، عزیز کرده ی خدایی است.

باید برگردم به بهمن 82 ، زمانی که در دانشگاه بودم و در خوابگاه بهترین ساعات دوران دانشجویی ام را با بهترین دوستم در یه اتاق کوچک به سر می بردم. وقتی اون به موجب رشته ی خود یک ترم زودتر فارغ التحصیل شد، من یه دفعه خیلی تنها شدم، و به دنبال یه هم اتاقی خوب، که این یه ترم آخر، محیط اتاق بعضاً مثل سایر محیط های دانشگاه خفقان آور نشه.

آخه وقتی تو از لحاظ بعد مکانی، بسیار دور از خانواده بسر می بری و محیط دانشگاه هم به دلایل عقاید خرافاتی مسموم است، تنها جایی که می توانی آرامش داشته باشی اتاق کوچکت است، که محیط این اتاق می تونه تو را از دسترس افکار موذی رهایی بده و حالا تصور کنید که من تمام فکر و ذکرم این بود که کسی را به عنوان هم اتاقی برگزینم که این یه ترم آخر محیط آروم اتاقم را از من نگیره و اما . . .

تا روز آخر هیچکس را پیدا نکردم و اینگونه بود که از سوی مسئولین خوابگاه به من اعلام شد که یکی از بچه های سال اولی را که قبلاً هم با هم اتاقی هایش مشکل داشته برای من برگزیدند و حالا من باید خودم را آماده می کردم .

عجیب بود، از شب قبل به یاد یکی از دوستان قدیم افتاده بودم، که همشهری بودیم و حالا او به سبب کار پدر، در شهر دانشگاهی ما زندگی می کرد. که البته سال پیش هم چون پدرش را به یک شهر دیگه انتقال داده بودند اون هم خوابگاهی شده بود. یه لحظه به فکر افتادم که اون را هر طوری که هست پیدا کنم چون می دونستم اون نیز کسی را آشنا در خوابگاه نداره.

صبح شنبه بود روز اول شروع ترم .

ساعت 13 خسته و کوفته بعد از گذراندن واحد تربیت بدنی، یه سر به سلف زدم تا ناهارم را بخورم.

وارد سلف شدم و در بدو ورود، رودر روی خودم چیزی را دیدم که باورش سخت بود، یکبار دیگه فهمیدم که خدا من را خیلی دوست داره و اینگونه در لحظه آخر بهترین را برایم فرستاد.

آخه دوستم گفت که ترم پیش را در شهر جدیدشان مهمان بوده و چون این ترم درخواست مهمانی او را قبول نکردند، از اصفهان برگشته و  همین الان رسیده و به دنبال یه هم اتاق می گرده و حتماً می دونید در اون لحظه من چه احساسی داشتم.

من و این دوست خوبم، ترم خوبی را گذراندیم. روزهای شادی را گذراندیم. من روزهای آخر دانشگاه را با کسی گذروندم که نمونه کامل یه انسان صادق و مهربون بود کسی که همه از نظر او خوب بودند.

کسی که عالم بزرگی و سختی های خاص خودش را بر خلاف من زیاد جدی نمی گرفت و همیشه لبخند به لب داشت و در برخورد با دیگران بسیار صادقانه عمل می کرد که برای من زیاد ارزش داشت، چون همیشه خیالم راحت بود که اون چه را که به زبان می آورد حرف دلش است و رنگ ریا نداره.

و می توانم بگویم این کلام خانم پرستو عوض زاده کاملاً در مورد این دوست من صدق می کنه:

همیشه از دیگران متمایزی

پیشگفتار تمام حرف هایت،

یک لبخند است!

زمستان بود که آمدی و ...

با سخاوت

بهار را به تمام فصول، تعمیم دادی!  

روز 10 تیر 83 روز آخر ترم بود و من به اون قول دادم که یه سفر به اصفهان داشته باشم ولی از اون روز تا کنون، که دو سال و اندی می گذرد این فرصت دست نداد و حالا این عزیز، می خواهد یکی از بهترین روزهای زندگی اش را جشن بگیره و من نیز بهترین فرصت را برای دیدار از او پیدا کردم.

خلاصه شنبه روز قشنگی است ، یکی به دلیل بالا  که می خواهیم در شادی این دوستمان شریک باشیم و دیگه اینکه بعد از یکسال این اولین خبر خوشی است که از دوستانم دریافت می دارم و خیلی خوشحالم و امیداوار که این مقدمه ای باشه برای دریافت خبرهای خوب  بعدی از سایر دوستان.

و البته این جشن دوست ما سببی می شه تا یکبار دیگه در جمع دوستان قدیم قرار گیریم و یکبار دیگه خاطرات خوش اتاق 10 تکرار بشه، آخه چند تایی دیگه از بچه های دانشگاه نیز هستند و هر کدام از شهری می آیند.

باز هم مثل همیشه مهربونی این دوست، سببی شد برای اینکه خوبها را یک جا ببینیم و چند ساعتی را به دور از دنیای بزرگی و عالم خاص خودش بگذرانیم.

و البته اینبار اصفهان، پایتخت فرهنگی، در روزهای جمعه و شنبه پایتخت شادیها می شه و قرار است بعد از مدتها روزهای شادی را در جمع دوستان بگذرانیم.

و از همین جا روز شنبه روز مولود مهد مهربانی و امید را به همه شما تبریک و شادباش می گویم و امید که این روز یکی از شادترین روزهای سال برای همه شما عزیزان باشد و روز رسیدن به تمام آرزوها.

آیینه رو دوست نداریم

موقع خوندن مطلب کوچه باغ بی قراری چهل و نهم به مطلب جالبی برخوردم که در ذیل آن را برای شما می نویسم. برای من تعبیر جالبی از آیینه بود که تا به حال به اون فکر نکرده بودم.

«آیینه رو دوست نداریم چون ما رو به یاد معایب مون می اندازه و ما هم می آموزیم وقتی به هر موجودی می نگریم به جای دیدن و پذیرش او، معایبش رو جست و جو کنیم و این رفتار به شکل عادت در همه لحظه های زندگی مون حلول می کنه و ما رو به مرور تلخ و سنگین می کنه.»

و جالبه که این هفته زیاد با این موضوع برخورد کردم. همه با هم به دنبال گوشزد کردن عیوب یکدیگر هستیم و این چنین است که هیچ لذتی از این زندگی نمی بریم.

کیمیاگر (۲)

سانتیاگوی چوپان مشغول مطالعه ی کتاب قطوری بود، که پیرمردی آمد و در کنار او بر روی نیمکت نشست و شروع به صحبت کرد.

پیرمرد از چوپان پرسید:

چه کتابی می خواند؟

سانتیاگو کتاب را به دست پیرمرد داد.

پیرمرد در حالی که کتاب را از همه جوانب بررسی می کرد گفت:

هوم! کتاب مهمی است، اما خیلی کسل کننده است.

و ادامه داد: این کتاب از همان چیزهایی حرف می زند که تقریباً همه ی کتابها از آن حرف می زنند. یعنی ناتوانی انسانها در انتخاب سرنوشتشان. و آخر سر، باوری را ارائه می دهد که بزرگترین گزافه و دروغ دنیاست.

مرد جوان شگفت زده پرسید: و این بزرگترین دروغ عالم کدامست؟

اینست: درزندگی ما لحظه ای فرا می رسد که تسلط بر زندگی را از دست می دهیم و از آن پس، سرنوشت، بر هستی ما مسلط می شود. و این بزرگترین گزافه ی عالم است.

مرد جوان گفت: این اتفاق برای من نیفتاده، چون می خواستند از من یک کشیش بسازند و من تصمیم گرفتم که چوپان شوم.

پیرمرد گفت: اینطور بهتر است چون تو سفر را دوست داری.

بزرگترین گزافه و دروغ دنیا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

آیا شما نیز این موضوع را قبول دارید و آیا شده تا بحال مشکلات پیش آمده را تقصیرسرنوشت بدانید؟

اگر کمی به کارها و اعمال خود فکر کنیم، می بینیم که خودمان بزرگترین عامل فراهم کردن زمینه رخ داد این اشتباهات بوده ایم.

سرنوشت را ما می سازیم و البته منکر وجود موانع سر راه نیستم. ولی حرف من این است:

 تصمیمی که در لحظات بحرانی می گیریم ممکن است موجب شود تا تاخیری چند ساله در رسیدن به هدف ایجاد کند و این سخن را به این دلیل می گویم که بارها پیش آمده در لحظه ای خاص تصمیمی را گرفته ایم، حرفی را زده ایم، عملی را انجام داده ایم و بعد ها در طول مسیر بارها پیش خود تکرار کرده ایم که ای کاش  آن روز این حرف را نزده بودم، ای کاش یکبار دیگر به عقب برمی گشتم، آنگاه به گونه ای دیگر عمل می کردم.

من خود نیز در یکی از بحرانی ترین لحظات زندگی ام، عملی را انجام داده ام که باعث شد مسیر را دور بزنم و به موجب همان اشتباه و همان تصمیم که در زمان عصبانیت گرفتم، روز به روز از هدف دور و دورتر شوم و هر روز خود را سرزنش کنم که چرا آن روز این کار را کرده ام و البته اگر بخواهم تمام سختی ها را کنار بگذارم و خوشبینانه به این موضوع نگاه کنم باید بگویم توی این مسیر تجربه های بسیاری کسب کردم و اگر روزی دوباره  راه اصلی رسیدن به هدف را پیدا کنم و به آن برسم مسلماً قدر اونو خیلی خوب می دونم و عزیزش می دارم.و به عبارتی می گویم :

زمان مرا ساخت. دوری از هدف و خواسته ام، کم کم مرا قابل کرد.

 زندگی تنها مجال ما برای کسب آگاهی است هر کس بیشتر بداند، پیش تر می رود.

با آرزوی اینکه همیشه بهترین مسیرها را برای رسیدن به اهدافمان برگزینیم و شادمان باشیم .

                                                                             شادیتان افزون باد و   

                                                                             لبخند مهمان همیشگی لبهایتان باشد.

بعثت پیامبر مهربانی واخلاق،حضرت محمد(ص)

را به تمامی مسلمانان جهان شادباش

می گویم. 

از نظر من روز تولد پیامبر و مبعث او بهترین روزهای تقویم است. و بزرگترین آرزوی من هم این است که، اولین سفرم به مدینه در یکی از این دو مناسبت باشد.

خدایا همیشه سعادت داشتن نام محمد را به بهترین بندگانت عنایت کن.

امیدوارم که همه با هم از حمایت این یگانه عالم خلقت برخوردار باشیم.

کیمیاگر

دوستای خوب چند روز پیش کتاب کیمیاگر را توی ویترین یکی از کتابفروشی ها دیدم و مرا واداشت تا این کتاب را برای خود تهیه و بعد از دوسال یکبار دیگه آن را بخوانم و البته اینبار بخشهای زیبای آن را که قبلاً در دفتر گزیده های شخصی خویش جمع کرده بودم با شما مطرح و نظر شما را نیز بدانم.

من این کتاب را خیلی دوست دارم و غبطه می خورم به حال اونهایی که در دانشگاهشان این کتاب تدریس و به بحث گذاشته می شود.

کیمیاگر

نوشته: پائولو کوئیلو

ترجمه: دل آرا قهرمان

البته از این کتاب چند ترجمه دیگر موجود می باشد که من تا الان این ترجمه را بیشتر پسندیده ام.

بخش اول

کیمیاگر کتابی را که یکی از کاروانیان به همراه آورده بود، به دست گرفت.نام نویسنده کتاب «اسکار وایلد» بود و در آن به داستانی برخورد که درباره ی نرگس نوشته شده بود.

کیمیاگر افسانه ی نرگس را می شناخت، مرد جوان و زیبایی که هر روز به کنار دریاچه می رفت تا زیبایی خویش را در آب تماشا کند. او آنچنان مجذوب تصویر خویش می شد که روزی به آب افتاد و در دریاچه غرق شد. در مکانی که به آب افتاده بود، گلی رویید که آن را گل نرگس نامیدند.

اما اسکار وایلد داستان را به این شیوه تمام نکرده بود.

او نوشته بود که پس از مرگ نرگس، پریان جنگل به کنار دریاچه آب شیرین آمدند و آن را لبالب از اشگهای شور یافتند.

پریان پرسیدند: چرا گریه می کنی؟

دریاچه جواب داد :من برای نرگس گریه می کنم.

پریان گفتند:هیچ جای تعجب نیست، چون هر چند که ما پیوسته در بیشه ها به دنبال او بودیم تنها تو بودی که می توانستی از نزدیک زیبایی او را تماشا کنی.

آنگاه دریاچه پرسید:مگر نرگس زیبا بود؟

پریان شگفت زده پرسیدند: چه کسی بهتر از تو این را می داند؟او هر روز در ساحل تو می نشست و به روی تو خم می شد!

در یاچه لحظه ای ساکت ماند و سپس گفت:من برای نرگس گریه می کنم، زیرا هر بار که به روی من خم می شد، می توانستم در ژرفای چشمانش بازتاب زیبایی خویش را ببینم.

کیمیاگر گفت :چه داستان قشنگی.

اولین چیزی که بعد از خواندن این مطلب به ذهنم رسید این بود که دریاچه به نکته جالبی اشاره کرد ه و من این گونه برداشت کردم که هر کس خصلتهای خویش را به خوبی در همنشینش می تواند ببیند. دریاچه همنشینی زیبا داشت و زیبایی خود را در عمق چشمان او می دید و ما نیز با داشتن دوستی خوب و صادق می توانیم صداقت و خوبی خویش را در عمل او ببینیم.

خوب نظر شما چیه؟ اولین چیزی که بعد از خواندن این مطلب به ذهن شما خطور کرد چه بود؟

(یادمه کلاس سوم ابتدایی بودم که توی صفحه اول کتاب فارسی دختر داییم این جمله را که توسط دایی نوشته شده بود خواندم و از همون موقع تا سال آخر دبیرستان همیشه این جمله را در صفحه اول کتابهام می نوشتم.            همنشین تو از تو به باید                  تا تو را عقل و دین بیفزاید.)

 بخش دوم

در این کتاب نقش اصلی را «سانتیاگو» بر عهده دارد که پدرش او را به مدرسه کشیشها فرستاده بود تا کشیش شود و او در مدرسه، زبان لاتین، اسپانیولی و الهیات خوانده بود. اما از اوان کودکی در رویای جهانگردی به سر برده بود، برایش این خیلی مهم تر از شناخت خدا یا گناهان آدمیان جلوه می کرد. شبی به دیدار پدر رفت و به او گفت که نمی خواهد کشیش شود و قصد سفر دارد و پدر نیز به او گفته برای سفر نیاز به پول زیاد است و فقط چوپانان می توانند سرزمین های زیادی را ببینند.

و او هم گفته بود: پس من چوپان می شوم.

حال در مسیر سفر به طاریفا رسیده بود و گوسفندانش را در حاشیه ی شهر و در طویله ی یکی از دوستان جدیدش گذاشته بود.

او در این اطراف دوستان و آشنایان بسیاری داشت، برای همین بود که این اندازه سفر کردن را دوست داشت؛ آدم می توانست همیشه دوستان جدیدی پیدا کند بی آنکه مجبور باشد هر روز آنها را ببیند.

هنگامی که ما دائماً در اطراف خود افراد مشخصی را می بینیم احساس می کنیم که آنها بخشی از زندگی ما هستند. و چون بخشی از زندگی ما می شوند سرانجام تصمیم می گیرند که زندگی ما را تغییر دهند. و اگر آنطوری که آنان آرزو دارند نباشیم از ما ناراضی می شوند. هر کسی گمان می کند که دقیقاً می داند که ما باید چگونه زندگی کنیم.

ولی هیچکس هرگز نمی داند که چگونه باید زندگی خاص خودش را بکند.

این درس خوبی است و از نظر من رعایت اون باعث می شود که روابط ما مستحکم تر و زیبایی خاص خودش را پیدا کند.

و این در عمل بر من اثبات شده است؛ احترام به عقیده دوست و یاد گرفتن نکات خوب این رابطه که با اعتقادات خود من همگام باشه.

«بهترين دوست اون دوستي كه بتوني باهاش روي يك سكو ساكت بنشيني و چيزي نگي و وقتي ازش دور ميشي حس كني بهترين گفتگوي عمرت رو داشتي.»

به امید اینکه همیشه بهترین دوستان را در کنار خویش داشته باشید، از شما می خواهم که با من در این مسیر همراه باشید.

  

عید مولود علی ، یگانه مولود کعبه برتمامی محبان علی گرامی باد..

این روز را با  تاخیر تبریک  می گویم  چون  در ارسال مطلب به مشکل برخوردم ولی دلم  نیومد که این روز را تبریک نگم و می دونم که دوستان خوبم تبریک من را می پذیرند.

می خواهم از همین جا این روز زیبا را به تمامی پدارن نمونه و مردان جوانمرد ایرانی تبریک بگویم و باز بگویم که مردانگی زیبنده ی پدران نیکو و همسران شایسته است.

کلام من در شرح مردانگی های علی قاصر است و به همین سبب گزیده ای از کلام بزرگان شعر و ادب را برگزیدم که به خوبی بیانگر مردانگی و بزرگی علی است.

عید مولود علی را تا شه والا گرفت

عید مولود علی را تا شه والا گرفت

عقل کل گفتا که کار دین حق بالا گرفت

ناصرالدین شاه کفر افکن که در ماه رجب

عید مولود علی عالی اعلی گرفت

عیسی از چارم فلک آمد به ایران ملک

بس که این عید همایون را خوش و زیبا گرفت

تا ملک مهر علی را در دل خود جای داد

مهر روشن دل و مهرش به دل ها جا گرفت

. . . .

                                                                                                              فروغی بسطامی

دوستی احمد و حب علی

دوستی احمد و حب علی

میکند آیینه دل منجلی

پیرو ایشان حیاتی یافته

دست بوجهل زمان برتافته

می رود او شاد و خندان در بهشت

چون گل خود را زحب او سرشت

 . . . .

                                                                                                                     عطار نیشابوری

فهم کن گر مومنی فضل امیرالمومنین

فضل حیدر شیر یزدان مرتضای پاکدین

فضل آنکس کز پیمبر بگذری فاضلتر اوست

فضل آن رکن مسلمانی امام المتقین

فضل زین الاصفیا داماد فخر انبیا

کافریدش خالق خلق آفرین از آفرین

. . .

                                                                                                                       کسایی مروزی

. . .

چو به دوست عهد بندد زمیان پاکبازان

چو علی که می تواندکه بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواندنه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

که زکوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که زجان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چونای مردم زنوای شوق او دم

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

. . . .

                                                                                                                                شهریار

در شرح اسرار اسمای علی مرتضی

مسلم اول شه مردان علی

عشق را سرمایه ی ایمان علی

از ولای دودمانش زنده ام

در جهان مثل گهر تابنده ام

امام بود محمد علی خلیفه ی او

کنون علیست مشیر و محمدست وزیر

علی زمهر محمد همی چنان نازد

که از دعای محمد علی به روز غدیر

. . . .

البته ببخشید که از هر شعر، گزیده ای را برگزیدم. آخه اشعار طولانی بودند و ممکن بود از حوصله شما خارج باشد.

امید که با این اشعار، توانسته باشم این روز را به خوبی به تمام مردان بزرگ و پدران نمونه تبریک گفته باشم.

در جستجوی یکرنگی

• درنگ آمدن، ای دوست کم کن

          که عمر از بهر رفتن در شتابست

                                                                     "امیر خسرو دهلوی"

در آخر پست قبلی به این موضوع اشاره کردم که دومین عاملی که به دوام دوستی کمک می کند، احساس تعهد است.

و چقدر زیباست که بدانیم وقتی به جایی وارد می شویم ، آغوشی برای استقبال از ما وجود دارد.

ما چرا دوست انتخاب می کنیم؟

به نظر من هر کدام از ما، با انتخاب دوست دنیای بزرگتری را برای خودمان می سازیم و دوست داریم در این دنیا همدیگر را دوست داشته باشیم و در کنار هم باشیم .دوستامون سراغمون رو بگیرند و ما از حال اونها با خبر باشیم.

من دوست دارم همیشه از حال بهترین دوستانی که برای تک تکشان احترام زیادی قائلم باخبر باشم نه اینکه ماهی یکبار اونم از دوستایی که باهاشون توی یه شهر زندگی می کنم و هر دوسه ماهی یکبار از دوستایی که از من دورند، با خبر شوم.

 آخه اگه قرار اینجوری از هم اطلاع داشته باشیم پس چه فرقی بین رابطه ی من و دوستام با رابطه ی من و مردم عادی وجود داره؟

من می گم باید نسبت به رابطه دوستی که برقرار می کنیم متعهد باشیم. یعنی حداقل هفته ای یکبار  حال یکدیگر را جویا شویم و از نظر من هیچ بهانه ای برای این کوتاهی در جویا شدن از احوال دوستان قابل قبول نیست.

آخه چرا نشینیم و یکبار درست در مورد این موضوع فکر نکنیم.

اگه قراره به بهانه ی کار و گرفتاری دور به دور از حال عزیزترینها باخبر شویم، چرا اینجور فکر نمی کنیم که ممکن توی این فاصله یه گرفتاری بزرگ برای دوستمان پیش اومده باشه که حضور ما در کنارش به عنوان یه دوست واقعی ضرورت داشته ؟

یا اصلاً خوشبینانه به این موضوع فکر کنیم شاید توی این فاصله، دوستمون موفقیتی کسب کرده باشه که زیباست ما به عنوان یه دوست صمیمی که چنین ادعایی را داریم به او تبریک بگیم.

چرا دنیای ما این قدر بیرحم شده؟

 چرا دوستان به بهانه ی کار و گرفتاری سراغی از هم نمی گیرند؟

مگر دنیای ما پیشرفت نکرده؟

مگر توی خونه هامون تلفن نداریم، مگر اینترنت راهها را کوتاه نکرده؟

مگر برای روابط غیر ضروری از اینترنت و چت استفاده نمی کنیم؟

پس چرا از حال دوستامون از این طریق حبر نمی گیریم.

چرا وقت داریم طی یه Forward تعدادی عکس و متن زیبا را برای دوستامون بفرستیم ولی از این Mail برای یه احوال پرسی استفاده نمی کنیم؟

من خودم به شخصه در انتخاب دوست خیلی حساسیت به خرج می دهم ولی بعد از انتخاب، تمام تلاشم را برای روز به روز زیباتر کردن این رابطه می کنم.

آخه معتقدم به دست آوردن دوست راحته ولی حفظ اون مشکل و تازه اعضای یک خانواده به سبب کشش خونی همیشه در کنار هم هستند و در صورت جدایی باز هم به سوی هم برمی گردند ولی برای دوستی و زیبایی این رابطه باید زیاد زحمت کشید.

دوستی دارم که خیلی براش ارزش قائلم. چند ماهی بود که درگیر یه سری مشکلات شده بود که سعی کردم همیشه در کنارش باشم ولی حالا همان دوست به دلیل اثراتی که این مشکل بر روحیه اش گذاشته کناره گیر شده و خودش را با کار زیاد مشغول کرده، مدتها پیگیر احوالش بودم ولی اونقدر کناره گرفته که به ادامه ی رابطم نیز شک کردم .

آخه به نظر من ما نباید به خاطر مشکلاتی که در زندگی برای ما پیش می آید دوستانمون رو هم فراموش کنیم. چون همین دوستا هستند که تو تنهایی ها به داد هم می رسند.

دوست دیگری دارم که خیلی براش احترام قائلم ولی اگه بهتون بگم که از احوالش بی خبرم شاید تعجب کنید.

آره اما حالا این رابطه فقط به فرستادن چند  Mail  Forward  در هفته خلاصه شده که به نظر من فقط سببی می شه که مطلع باشم زنده هستیم و بس و الا بقیه رابطه میشه مثل آدمای غریبه ای که از طریق Groupها،  Mail می فرستند.

بارها تصمیم گرفتم دیگه همین Mail ها رو هم باز نداشته باشم تا شاید از ذهنم حذفش کنم ولی هنوز به اصلاح این رابطه امیدوارم.

حالا شما بگویید پس کو شرط تعهد در دوستی؟

شاید خیلی ها این حرفهای من براشون عجیب باشه. ولی از نظر من دوستی قشنگ ترین رابطه ی عالم است مشروط بر اینکه درست برقرار بشه.

• آمد آن مایه سعادت باز                                               کز جهان ملک را به دوست نیاز

•  مرد چون شناخت مغز را در پوست                             هر چه بنگرد نیست غیر دوست 

 و من یکی از این زیباترین رابطه ها را با یکی از دوستانم دارم و حتی حالا که سالها از روز اول آشناییمون میگذره و هر کدام مسیرهای جدیدی را در زندگیمون انتخاب کردیم، هنوز این رابطه به قشنگی روزهای اولش برجاست و هر روز بر استحکامش افزوده می شه.

 به قول دکتر لئو بوسکالیا:

اگر قدری درنگ کنید متوجه می شویدکه دوستی را تجربه کردن براستی زیبا و پر شکوه است. من در حال حاظر یک "من" هستم این من با من دیگری یعنی "شما" برخورد می کند، ما به طرف هم جذب می شویم و در وجوه مشترکی که داریم با یکدیگر سهیم می گردیم. این وجوه مشترک از "من" و "شما"، "ما" می سازد.

ما در کنار هم هر روز بیش از روز دیگر رشد می کنیم.

در عین حال "شما" همون "شمایی" که بودید هستید و "من" همون "منی" که بودم، باقی می مانیم. ما هرگز در هم مستهلک نمی شویم. برعکس "مایی" را که از این دوستی مشترک بوجود آمده بیش از پیش تقویت می کنیم.

از این خطر که خودتان را صددرصد وقف دیگری سازید بر حذر باشید.

این وجوه مشترک است که ما رابهم نزدیک می کند، در عین حال تازه ماندن این دوستی است که همواره ما را کنار یکدیگر نگه می دارد.

سعی کنید در روابط با یکدیگر ، هیجان، تحرک و تشریک مساعی داشته باشید. بکوشید با هم پیش روید و رشد کنید.

ای کاش ما در دوستی هایمان قدر لحظاتمان را می دانستیم و خوب این سخن امیر خسرو دهلوی را به یاد داشتیم که

امروز پنج شنبه 5/5/1385 مطابق با یکم رجب است و امشب شب برآورده شدن آرزوها.

یعنی شب جمعه اول ماه رجب.

حتماً از طریق برنامه کوله پشتی با این شب بیشتر آشنا شدید و یا از دوستان و آشنایان در خصوص اعمال این شب سخنها شنیده اید.

من از همین جا برای تمامی شما عزیزان آرزوی موفقیت در تمامی لحظات زندگی را می کنم .و آرزوی رسیدن به هر آنچه که نبود آن باعث شده چشم بر زیباییهای طبیعت ببندیم و حتی بعضی از ما ها چشمان خود را بر روی محبت بهترین ها بسته و دلتنگ هستیم.

می خواهم از همین جا از خدا بخواهم که دلهای ما را اونقدر صاف و بی غل و غش کنه که هرگاه از این پس آرزو وخواسته ای به ذهنمان رسید از قبل زمینه اجابت آن فراهم شده باشد و این از نظر من بزرگترین آرزوی زندگی برای خوشبخت شدن در تمامی لحظات می باشد.

برآورده شدن این آرزو یعنی برآورده شدن تمامی خواستهایمان که مسلماً همگی آنها باعث به اوج رسیدن ما در تمامی بخش های زندگی است.

می خواهم از همین جا از تمامی آنهایی که امروز را روزه هستند بخواهم که بر  سر سفره افطار تمام دوستان و آرززوهایشان را به یاد بیاورند و از صمیم قلب برای آنها دعا کنند .

و برای خودم و همه شما آرزو می کنم که از امروز بهترین لحظات زندگیمان رقم بخورد و هر آنچه را در ذهن داریم برصحنه روزگار نقش و رنگ بیابد.

آرزوی نیوشا برآورده شدن همه آرزوهای شما دوستان خوب است. و برای نیوشا بگویید که آرزوی شما چه رنگی است.

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد

من اگر ما نشوم تنهایم

تو اگر ما نشوی خویشتنی

آیا تا به حال به این موضوع فکر کردید که ای کاش یک نفر را داشتیم که می توانستیم او را صمیمانه، بدون خجالت و احساس شرمندگی در آغوش بگیریم، اونوقت بود که دیگه از درد تنهایی به جان نمی آمدیم.

وقتی می گوییم یه نفر، واقعاً منظورمان همان یه نفر است، نه پنج تا و نه صد نفر، جنسیت هم اهمیت نداره، فقط کسی که بتونیم به او صمیمانه پناه ببریم، درد خود را با او در میان بگذاریم، ترسی از پنهان کردن مسائل خود از او نداشته باشیم و او احساسات و عواطف ما را صمیمانه درک کند و بجای تضعیف روحیه، همدردی نماید، دلداریمان دهد و به ما آرامش بخشد.

اغلب به این موضوع فکر می کنم و به دنبال چنین شخصی توی زندگیم می گردم.

این یک نفر می تواند خویشاوند، از افراد خانه، همسر و یا همسایه باشد.

اما هر چی به دور و برم نگاه می کنم می بینم کسی نیست که بتونم حرف دلم را راست و صادقانه به او بزنم و او از دیدگاه خود برایم نتیجه گیری نکند.

تا حالا نشده کسی در حل مشکلاتم راه حلی را پیشنهاد دهد که از دیدگاه خودم نیز قابل قبول باشه، پس فقط بخشی از مشکل را مطرح و اصل آن را نزد خود نگه داشته ام.

همیشه و همه جا به دنبال آن کسی می گردم که بتوانم همه گونه به او اعتماد کنم و همه ی حرف هایم را بدون حذف بخشی از آنها با او در میان بگذارم.

بعضی ها برای عدم استقبال خود از دوستی و صمیمیت دلایلی دارن که بعضی از آنها از دیدگاه روانشناسان نیز قابل قبول است مثل:

• هر بار با کسی دوست می شوم احساس می کنم می خواهد سرم کلاه بگذارد و باید" کاسه ای زیر نیم کاسه باشد"لذا دنبال قضیه را نمی گیرم و همه چیز را خراب می کنم.
•  از صمیمی شدن وحشت دارم چون از صدمه دیدن بیزارم.

.

.

.

این واقعیت داره که لازمه دوستی خطر کردن است. صحت داره که در این روند انسان گاهی صدمه می بینه و پاره ای اوقات باید انتظارات زیادی را برآورده کند ویا خودش را عوض کند. گاهی احساساتش شدیداً خدشه دار می شه اما دنیای بدون دوست دنیای درد و رنج و نا امیدی  است.

آخه چرا دوست داشتن واقعی را فراموش کردیم و حالی از هم نمی پرسیم.

چرا مردم به این نتیجه رسیدند که صفا و یکرنگی از مد افتاده است.

چرا سعی نمی کنیم به بالاترین درجه وابستگی یعنی درجه ای که در آن طرفین می توانند با هم بیامیزند و پیوندی برقرار کنند برسیم، درجه ی صمیمیت واقعی و یکرنگی.

نوعی دوستی و یگانگی که در آن اعلام داریم از اینکه "دوستتان دارم لذت می برم. می خواهم شما را تجربه کنم، شما را بشناسم، به احساستان پی ببرم، با شما رشد کنم، در شادی و غم شما شریک باشم، در کنار و همراه شما باشم و با شما الفتی برقرار  کنم."

البته همانطور که در بالا مطرح شد برای این گونه دوستی ها باید توان و نیروی زیادی از دست داد.

برقراری صمیمیت خطرهایی را دربردارد و ممکن است درد و رنجی هم در پی داشته باشد ولی تنها راه پیدا کردن خود واقعی و شکوفایی، برقراری رابطه ی نزدیک با دیگران است.

دکتر لئوبوسکالیا در کتاب عشق خود اینگونه به این نکته اشاره می کند که

" وقتی من تو را دوست دارم و تو مرا دوست داری به منزله آینه یکدیگر هستیم و با منعکس شدن در یکدیگر، تا بی نهایت را می توانیم ببینیم."

و در تایید مطلب بالا سخن دلنشین هله پتگر را داریم که می گه :

ما نیاز داریم کسی رو دوست بداریم و کسی هم ما رو دوست بداره. این نیاز حیاتیه. ما به جنب و جوش نیاز داریم. در هر سن سالی که هستیم باید راهی را پیدا کنیم تا از زندگی لذت ببریم.

ستاره ها به من و تو پیغوم می دن که هر کسی به دنبال جفت خودش می پره، تا در کنار هم آروم بگیرن.

هر ستاره واسه ما آدما، مثه یه نگاه تازه س. ستاره ها توی آسمون کنار هم می درخشن و هیچ کدوم جای دیگری رو تنگ نکرده. بیا من و تو، هر دو یه نگاه تازه بشیم.

واسه رها شدن هی ساده بشیم. دل زندگی، با ما می تپه. وصل کن خودتو به این همه ستاره که بهت زل زدن.

 و اما دومین عاملی که به دوام دوستی کمک می کنه، احساس تعهد است؛ که در پست بعدی درباره ی آن با هم مفصلاً حرف می زنیم.

دوستان عزیز خوشحال می شوم که بعد از خواندن مطلب مرا از نظرات خود مطلع سازید تا راهنمایی باشد برای ادامه مطلب.

منابعی که از آنها کمک گرفتم:

زندگی با عشق چه زیباست.                          دکتر لئوبوسکالیا

مجله موفقیت. ش. ۱۰۱                                 هله پتگر                        

 گویند مرا  چو زاد مادر                                

 می خوام از همین جا  به مناسبت روز تولد دخت مهربان، مهربانترین مهربانان عالم هستی ، حضرت فاطمه زهرا (س) ، به تمام مادران بگویم که چه قدر دوستشان دارم.

از عشق سخن بگوییم

اول از همه جا دارد از همه دوستان به خاطر فاصله ای که در ارسال مطالبم پیش می آید عذرخواهی کنم و بگویم شاید این رخداد تا آخر تابستان به طول انجامد آخه من این اواخر درگیر انجام چندین کار هستم که همه با هم رخ دادند و به همین دلیل اصلاً فرصت تایپ مطالبم را ندارم و البته اصلاً شاکی نیستم چون مشغول بودن همیشه بهتر ازا ستراحت کردن و بیکار بودن است .

مدتهای مدیدی است که می خواهم با شما از دوست داشتن و عشق صحبت کنم و الان این فرصت را به دست آوردم و البته این موضوع جای بحث زیاد داره و امیدوارم آنچه را که در ذهن دارم با استفاده از سخن بزرگان به نحو احسن بیان کنم.

ابتدا ی سخن اقتدا می کنم به مطبی از دکتر لئوبوسکالیا استاد کرسی تعلیم و تربیت دانشگاه کالیفرنیای جنوبی.

بوسکالیا به صدای بلند و به صد زبان می گوید"ای حیوان با شعور چرا از این حقی که تنها به توداده شده، برای کسب خوشبختی خود و دیگران استفاده نمی کنی؟ ای حیوان با شعو دوست بدار تا خوشبخت شوی. هر چه بیشتر دوست بداری خوشبخت تر می شوی ، هر چه بی چشم داشت تر، صمیمانه تر و یکدل تر عشق بورزی ، خوشبخت تر می شوی .

امتحان کن تا به خودت ثابت شود. ولی این چندان هم ساده نیست برای اینکه قبل از عشق ورزیدن اصیل، ابتدا باید تخم کینه و نفرت را از دل خود زدوده باشی تا بتوانی جایی برای عشق باز کنی و باید قلباً و عمیقاً ایمان داشته باشی که آدم بد وجود ندارد بلکه آدم مریض و نابالغ و شرطی موجود است که آنها را  هم به خوبی و با رفتار و برخوردی صحیح می توان تغییر داد.

می گویند روزی کشیشی از یک جوان خواست که در خصوص ایمان سخنرانی داشته باشد جوان آمد و جلوی جمعیت بی حرکت ایستاد، دو دست خود را روی هم گذاشت و گفت " ایمان، ایمان، ایمان، ایمان، ایمان، ایمان، ایمان " و روی صندلی نشست. کشیش در حالی که لبخند به لب داشت از این جوان به خاطر سخنرانی زیبایش درباره ی ایمان تشکر کرد و دکتر لئوبوسکالیا می گوید آن روز فکر کردم ای کاش روزی به درجه ای از شعور و آگاهی می رسیدم که وقتی می خواهم در جمعی درباره عشق سخن بگویم دست ها را رویهم بگذارم و بگویم عشق، عشق، عشق، عشق، عشق، عشق، عشق. و سپس راه بیفتم و بروم، و آنشب دل انگیز ترین شب زندگیم خواهد بود.اما هنوز آنقدر احساس امنیت نمی کنم.

من نیز می توام با توجه به شناختی که از خود دارم بگویم که چند سالی است که به مفهموم عشق واقعی نزدیک شده ام و جا داره همینجا از دوست عزیزی که این شناخت را مدیون او هستم تشکر کنم، دوستی که  تاکنون تنوانستم به خاطر این لطف بزرگش از او تشکر کنم و نمی دانم آیا این مطالب را می خواند یا نه. او ناخواسته یا خواسته که البته من همه را از جانب خدا می دانم من را با عشق و دوست داشتن آشنا کرد و من او را به خاطر این موهبت عظیم و شگفت انگیزی که به من هدیه داد دوست دارم و برای موفقیت او در لحظه لحظه زندگی اش دعا می کنم.

آری عشقی که مرا به خدا نزیک تر کرد.

عشقی که به من مفهوم واقعی دوست داستن را آموخت. همانجا بود که آموختم بعد از دوست داشتن نفرت مفهومی ندارد.

چگونه ممکن است انسان کسی را دوست داشته باشد و بعد ادعا کند که از او متنفر شده است.

اگر معنای واقعی دوست داشتن را تجربه کرده باشید ، خوب می دانید که به جایی می رسید که هر آنچه را که یار دوست دارد دوست می دارید و نیست آنچه که باعث ناراحتی شود.

چنین آموختم که روز اول تولد، دنیا به صورت هدیه ای به ما ارزانی می شود و نتها عده ی کمی از آنهایی که بدنیا می آیند به خود جرأت می دهند که حتی روبان جعبه را باز کنند.

دکتر لئوبوسکالیا توصیه می کند که شهامت به خرج دهید و جعبه را باز کنید کاغذ هدیه را پاره کنید و بعد مشاهده می کنید که جعبه پر از عشق، اعجاز، زندگی،  شادی،  شگفتی و در عین حال غم و رنج است اینها هدایایی است که به یمن انسان بودن در اختیار شما گذاشته شده است.

در جعبه دنیا حتی رنج و غمش نیز بجاست.

روزی که با مفهوم عاشق شدن آشنا شدم از درد و رنجش هراسی داشتم خدا را قسم دادم فقط یک بار و برای همیشه عاشق شوم تا درد کمتری را تجربه کنم و خدای مهربون که عالم بر همه اسرار هستی است به زیباترین روش ممکن مرا با این درد و رنج آشنا کرد که بیش از هر چیز در این راه با خود ش آشنا شدم و یافتم که خدا چقدر مرا دوست داشته که اینگونه مرا با مفهوم دوست داشتن آشنا کرد و به خوبی دریافتم که برای رسیدن به این مرحله از دوست داشتن باید دل را از تمامی کدورتها و کینه ها پاک کرد تا خانه ی دل با تمام وجود به معشوق تعلق داشته باشد و این را از من بشنوید که از این پس دیکر هرگز کدورت و کینه به دل شما راه نمی یابد چون دوست داشتن شما واقعی است و اینگونه است که به خوبی درک می کنیم مجنون را در راه لیلی و فرهاد را در راه شیرین و دوری می گزینیم از افرادی که در سروده های خود در کنار صحبت از عشق، کینه وکدورت را به میان می کشند.

ممنون می شوم که  مرا در ادامه این بحث در پست های بعدی یاری دهید.

منبع : زندگی با عشق چه زیباست.

نویسنده :دکتر لئوبوسکالیا

ترجمه تراندخت تمدن

گر چه گردآلود فقرم شرم باد از همتم                          گر به آب چشمه خورشید دامن تر کنم

                                                                                              "حافظ"

چند روزی است که دارم به آرزوهام فکر می کنم و اینکه به چقدر از آنها رسیدم و در راه رسیدن به آن ها چقدر زحمت و رنج متحمل شدم و دوم اینکه چقدر از آنها دستنیافتنی هستند.

فکر کردن به این موضوع هم من را شاد کرد و هم ناراحت!!!!!!!!

آخه به خیلی از چیزها که در بچگی آرزوشو داشتم رسیدم و حالا که خوب فکر می کنم می بینم که حتی یکبار برای آنها از خدای مهربونم تشکر نکردم . و یلی از چیزها رو با ندونم کاری پس زدم!

و اما چیزهایی که تا به حال به آنها نرسیدم و هنوز از حکمتی که خداجون برام در نظر گرفته بی خبرم ولی یه چیزی برام جالبه که چه جوریه که هنوز من به آنها فکر می کنم .

گاهی اوقات فکر می کنم من حتماً به این خواسته هام می رسم و حتماً به قول قدیمی ها دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره . گاهی اوقات نا امید می شم و تصمیم می گیرم که دیگه به آن فکر نکنم ولی وقتی یک هفته، یک ماه و حتی یک سال و در بعضی موارد 20 سال از آن می گذره می بینم که نه؛ حتماً این رویا باید یه روزی به واقعیت بپیونده که من هنوز به آن فکر می کنم و در چنین موقعی ست که به یاد رمان زیبای " پرنده خارزار " نویسنده: کالین مک کالو می افتم .

 داستان این رمان به این گونه است که پدر رالف کشیش کاتولیک است و زمانی که برای بار اول مگی رو می بینه، مگی دختر بچه ایست که مهرش به دل پدر رالف می افته و از آن پس در تمام لحظات زندگی مواظب مگی است و تنها حامی او محسوب میشه چون  مگی زیاد در خانواده اش مورد توجه قرار نمی گیره، تا اینکه مگی بزرگ می شه و پدر متوجه میشه که این یه دوست داشتنه معمولی نیست، بنابراین تصمیم به فاصله گرفتن از او می گیره اما همیشه دورادور مراقب اوست و از خانواده مگی می خواد که همسر خوبی را برای او بیابند. و البته مگی نیز جز به پدر رالف به هیچکس دیگه فکر نمیکه. در بخشی از این رمان پدر رالف برای مگی در خصوص دستیابی به آرزوها این گونه نقل می کند:

•  پدر رالف: بعضی وقتها برای پیدا کردن یه چیز مهم آدم باید قید خیلی چیزها رو بزنه. . . چون بهای بدست آوردن بعضی چیزا سنگینه.
• مگی: منظورتون چیزیه که اونو خوشحال کنه؟
• پدر رالف:خوشحال؟
• در افسانه ها از پرنده ای شگفت انگیز یاد شده است . . .

         پرنده ای که تنها یک بار در طول زندگیش آواز می خواند. . .

         از وقتی به دنیا می یاد، آروم و قرار نداره و دنبال خارزاری میگرده. . .

         و وقتی اونو پیدا کرد شروع به خوندن میکنه. . .

         زیباترین آوازی که مخلوقات عالم شنیده اند. . .

         و به هنگام آواز تن خود را به تیزترین و بلند ترین خار می سپارد.

        و هنگامی که در حال جان سپردن است روح خود را به دیگر پرندگان خوش آواز و چکاوک هامی   سپارد. . .

         پرنده خارزار زندگی خویش را در مقابل آوازی زیبا فدا می کند.

         اما همه جهانیان برای آوازش سکوت پیشه می کنند.

         و خداوند در بهشت لبخند بر لبانش جاری می گردد.

• مگی: منظورت چیه پدر؟
• پدر رالف: معنی حرفم اینه که بهای چیزهای بزرگ سنگینه . . .بهاش رنجه.  

حالا بیایید و با هم روراست باشیم، چقدر در راه رسیدن به آرزوهایمان سختی ها را می پذیریم، یا تا چه حد به خدا اطمینان می کنیم و اگه به خواسته هامان نرسیدیم، عکس العملمان چیست؟

گاهی حتی در مورد اینکه در این مواقع چه عکس العملی باید داشته باشم بر سر دوراهی گیر می کنم و خود این هم می شه یه مشکل جدید.

همیشه به دنبال یکی می گردم که بتونم همه حرفهامو بهش بزنم و اونم همه راهکارها را بدونه و البته راهکارهایی که توی این جامعه قابل اجرا باشند.

در جایی دیگر از داستان، پدر ویتوریو که در واقع مافوق پدر رالف می باشد به او می گوید:

• شما در موقعیتهای زیادی امتحان می شوید اما بزرگترین امتحان خداوند چگونه استفاده کردن از این قدرت است.و تواضع در اینجا به یاری شما می یاد تا روش خوب استفاده بردن از قدرت رو به شما یاد بدهد.

البته گاهی خیلی از رویاهایمان به مرحله ی اجرا می رسند و ما به دلیل اینکه به اطرافمان توجه نداریم باعث نابودیه آنها با دست خود می شویم.مثل این داستانی که در اینجا برایتان تعریف می کنم.

مرد جوانی بود که . . .

مرد جوانی آخرین روزهای دانشگاه را سپری می کرد و به زودی فارغ التحصیل می شد.چندین ماه بود که یک اتومبیل اسپورت بسیار زیبا چشمش را گرفته بود از آنجایی که می دانست پدرش به راحتی قدرت خرید آن ماشین را دارد به او گفت که داشتن این اتومبیل همه آرزوی اوست.

با نزدیک شدن به روز فارغ التحصیلی، مرد جوان دائماً به دنبال علائمی حاکی از خرید اتومبیل بود. بالاخره، در صبح روز فارغ التخصیلی پدر او را به اتاق خود فرا خواند و به او گفت که چقدر از داشتن چنین فرزند خوبی به خود می بالد و چقدر او را دوست دارد.

سپس هدیه ای را که بسیار زیبا پیچیده شده بود، به دست او داد. مرد جوان کنجکاو و البته با نوعی احساس ناامیدی، هدیه را که یک انجیل جلد چرمی دوست داشتنی بود باز کرد. با دیدن هدیه، مرد جوان از کوره در رفت، صدایش رابلند کرد و با عصبانیت گفت : "با این همه پولی که داری، فقط یک انجیل به من می دهی ؟ " و مانند گردبادی خشمگین به سرعت خانه را ترک کرد و انجیل مقدس را در آنجا باقی گذاشت.

سالهای بسیاری گذشت و مرد جوان موفقیتهای بسیاری در راه تجارت کسب کرد. خانه ای زیبا خریده و خانواده گرمی تشکیل داده بود. در همین سالها، روزی با خود فکر کرد که الان باید پدرش بسیار پیر شده باشد و بهتر است که به دیدن او برود .او پدر را از صبح آن روز فارغ التحصیلی ندیده بود.

قبل از آنکه وسایل رفتن را مهیا کند تلگرامی با این مضمون دریافت کرد که پدرش در گذشته و در وصیتنامه ای همه دارایی خود را به او واگذار کرده است، و او باید هر چه زودتر به خانه پدری رفته و به امور رسیدگی کند.

وقتی به خانه پدری رسید، ناگهان غم و پشیمانی بر دلش نشست. به بررسی اوراق بهادار پدر پرداخت و در میان آنها، انجیلی را که هنوز به همان نویی، همان طور که او آن را سالها پیش باقی گذاشته بود، پیدا کرد.در حالی که قطرات اشک به روی گونه هایش سرازیر شده بود، کتاب مقدس را باز کرد و به ورق زدن آن پرداخت. در حالی که مشغول خواندن آیه های آن بود، ناگهان یک سوییچ اتومبیل که در پاکتی در پشت آن قرار داشت به زمین افتاد.روی آن نام طرف معامله نوشته شده بود و این نام مالک اتومبیل اسپورت مورد علاقه او بود. همچنین روی آن تاریخ روز فارغ التحصیلی او و این لغات درج شده بود  . . .به طور کامل پرداخت گردید.

تا به حال، چند بار خود را از نعمات خداوند محروم کرده ایم فقط به این خاطر که ظاهر امر آن طور که ما انتظار داشته ایم نبوده اشت؟

نمی دونم من خودم به شخصه موقعیتهای اینجوری زیاد داشتم و البته بعضی را به سبب بی تجربگی و بعضی را به سبب غرور و تکبر جوانی از دست داده ام و خوب اوایل زیاد ازشون یاد می کردم و اینکه کاش اینکار رو کرده بودم و کاش آن حرف را نزده بودم.

البته همه ی اینها تجربه های با ارزشی است که دنیای زیبای آینده ی ما را می سازد.

آرزو، رویا و هدف همگی کلمات زیبایی هستند که خدا در ذهن ما قرار داده تا با ساختن آنها زندگی خود را به سوی آنچه دوست داریم پیش ببریم.

 رویاهای ذهنتان پربار و برآورده باد.

بساط جشن ملی را جای دیگری پهن کنید.

فوتبال تحمل نکرد .بله بالاخره فوتبال هم آدم است، یک جایی کم می آورد، 70 میلیون شاید کمتر شاید بیشتر ایستاده ایم روی شانه هایش خب می پوکد.می خورد زمین. چرا با این بنده خدا اینطور برخورد می کنیم که وقتی کم آورد و زانوهایش زیر این فشار وا رفت این طور سرخورده و وامانده به خودمان بپیچیم و لعن و نفرینش کنیم که چرا زیر پای ما را خالی کرده است .

مگر گنجایش او برای کشیدن این همه آدم چقدر است ؟

اصلاً چرا ما کمبودهای مان از جای دیگر را از فوتبال طلب می کنیم؟

ما کمبود جشن داریم. بله. بودند کسانی که در همین شهر تمام طول فوتبال را به رنگ زدن صورت شان مشغول بودند تا در جشن بعد از مسابقه شرکت کنند بدون اینکه کاری به نتیجه داشته باشند.

سال های سال است که وظیفه جور کردن سور و سات چنین جشنی را به گردن فوتبال انداخته ایم .

بهانه ای که بتوانیم به کمک آن به خیابان بریزیم، همدیگر را بغل کنیم و تبریک بگوییم .

نه اینکه در سایر زمینه ها عقب افتاده باشیم نه، کشتی و وزنه برداری در المپیک برای مان طلا آوردند .بچه درسخوان ها در المپیاد فیزیک، شیمی، کامپیوتر و . . . نشان دادند که مخ شان خیلی بیشتر و بهتر از همتایان خارجی کار می کند و یا همین اواخر دستیابی به فن آوری انرژی هسته ای گواه دیگری بود به قابلیت ها و شایستگی ها؛ برای هر کدام از این ها می شد به خیابان ریخت و هلهله کرد و جشن ملی راه انداخت .

اما انگار چیزی جز فوتبال نمی تواند ما را از زمین بکند. . .

                                                                                                      روزنامه گل

                                                                                            روز دوشبه 29خرداد 1385

این قسمتی از متنی است که در روزنامه گل روز دوشبه 29خرداد 1385 توسط آقای رضا خدادادی نوشته شده است و من به این دلیل بخشی از آن را اینجا آوردم که در یکی از پست های قبلی به این موضوع پرداخته بودم و این مطلب تاییدی بر حرف های من بود و البته خوشحالم که این مطلب از طرف یکی از افرادجامعه ورزشی مطرح شده است و ایکاش کمی مردم و مسئولین ما را به فکر وامی داشت که فکری برای این مشکل بکنند.

و حالا در ادامه این خبر خوش را که از سایت http://www.baztab.com/news/41004.php  دریافت کرده ام می آورم تا در ادامه خود به نتیجه گیری بپردازید.

چهار اثر از فلورانس اسکاول شین

وقتی چشم امیدتان به خدا باشد، 

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که راست نباشد.

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که پیش نیاید.

و هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که دیر نپاید.

حال به همه ی موهبت هایی بیندیشید که چنین دوردست به نظر می آیند. و از همین حالا منتظرشان باشید تا در پرتو لطف الهی و به گونه ای غیر منتظره به سراغتان بیایند. چون خدا معجزات خود را از راه هایی عجیب به انجام می رساند.

این مطلب برگزیده ای از کتاب زیبای (چهار اثر از فلورانس اسکاول شین)، ترجمه ی گیتی خوشدل می باشد که در یکی از بحرانی ترین روزهای زندگی به دستم رسید، و بزرگترین راهنمای من در حل مشکلات در آن مقطع بود.

بزرگ ترین راز موفقیت فلورانس اسکاول شین(نویسنده ی آمریکایی این کتاب) به گفته ی امت فاکس، این بود که همواره خودش بود: ساده و صمیمی و بی تکلف و شوخ طبع.

در این کتاب چهار اثر زیبای نویسنده را مطالعه می کنیم:

۱- بازی زندگی و راه این بازی.

۲- کلام تو عصای معجزه گر تواست.

۳- در مخفی توفیق.

۴- نفوذ کلام.

من از خواندن فصل اول این کتاب همیشه وهمیشه لذت می برم، در ضمن بخش زیبای دیگر این کتاب، بیان مفهوم باطنی سفید برفی و هفت کوتوله است. بله داستان همان فیلم کودکانه ای که در هر سنی مشتاق دیدار آن هستیم.    

در داستان سفید برفی و هفت کوتوله:

سفید برفی شاهزاده خانم کوچولو، زن پدری ظالم دارد که به او حسد می ورزد. تصویر زن پدر ظالم در سیندرلا نیز ظاهر می شود.

• زن پدر یعنی همان اندیشه ی منفی که در ذهن نیمه هشیار خود نقش کرده اید!

حیوانات جنگل سفید برفی را به خانه ی خود می برند:

• این پرندگان و حیوانات صمیمی و مهربان، مظهر رهنمودهای شهودی یا الهام های خود ما هستند که همواره آماده اند تا ما را از جنگل برهانند.
• هفت کوتوله مظهر نیروهای حمایتگر پیرامون ما هستند.

سفید برفی نمی تواند در برابر سیب زهر آلود زن پدر ظالم خود مقاومت کند و همین که به آن گاز می زند از پا می افتد.

اکنون همه پرندگان و حیوانات شتابزده در پی هفت کوتوله می روند تا آنها را به نجات سفید برفی بیاورند. اما دیگر خیلی دیر شده چون سفید برفی جان داده است همه از غصه سرشان را پایین می اندازند.اما ناگهان شاهزاده وارد می شود و سفید برفی را می بوسد.چشمان سفید برفی باز می شود و دیگر بار به زندگی باز می گردد. . .   

• و بدین ترتیب، اندیشه ی منفی برای ابد سربه نیست می شود. شاهزاده مظهر طرح الهی زندگی شما است. و هرگاه که بیدارتان کند تا به ابد در سعادت خواهید زیست.

بیایید ما نیز تلقین های دلتنگی آور زن پدر ستمگر را سربه نیست کنیم. و هشیاری ابدی بهای رهایی از شر این اندیشه های منفی است.

خوب دوستان خوب این کتاب زیبا را مطالعه کنید و مرا نیز از نظرات خود مطلع سازید.